Ψηλαφίζω τη ζωή

από τη χοϊκή της γέννα.

 

Βρέφος ο φόβος

δε μου 'δωσε

στερνό αντίο

έφηβη η καρδιά

στις οπτασίες

κάνει σινιάλο

αστραπές το μυαλό

φυλλωσιές παραδείσιες

βλαστάνει.

 

Σκοντάφτει η ζωή μας

ανοίκεια

η ζωή μας αρμύρα

στη ρότα

που μας χάραξαν.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!