Φθινοπωρινή ανάμνηση

19.12.2015

 

Το σπίτι το πατρικό μου στον πρώτο όροφο μονοκατοικίας. Το χώριζε θαρρείς από το ισόγειο, μια τεράστια τσίγκινη κατασκευή εν είδει... τέντας! Ήταν ό,τι καλύτερο θυμάμαι από τα νιάτα μου.
Σαν άρχιζαν τα Φθινοπωριάτικα πρωτοβρόχια, συνέθεταν πάνω στον τσίγκο μουσική απαράμιλλης ομορφιάς. Τα νοκτούρνο της ηχούν ακόμη στ’ αυτιά μου και ας πέρασε μισός αιώνας από τότε.
Θυμάμαι, άφηνα τη μπαλκονόπορτα κουφωτή να περνά ελεύθερα η μουσική στην κάμαρη, συνοδευόμενη από το εξαίσιο άρωμα του βρεγμένου νυχτολούλουδου, του γιασεμιού και της χωμάτινης γης (ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι ούτε για δείγμα).
Ένα τέτοιο μαγευτικό Φθινοπωρινό βράδυ λοιπόν, με αρκετή δροσιά κοιμόμουνα με μπαλκονόπορτα ορθάνοικτη, κουκουλωμένος ζεστά, απολαμβάνοντας μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου την συναυλία της Φύσης υπό τη μπαγκέτα αόρατου ταλαντούχου μαέστρου. Νανουριζόμουνα ονειρευόμενος παραδείσους.
Ξάφνου, την μουσική πανδαισία και απόλυτη αρμονία, διακόπτει παράφωνος ρυθμικός ήχος που με ξυπνά εντελώς.
Στήνω αυτί που λένε, περιμένοντας ν’ ακούσω ξανά.
ΤΙΠΟΤΑ.
Μόνο η βροχή που είχε δυναμώσει ακουγόταν έντονα στην τσίγκινη τέντα πολλαπλασιάζοντας την έντασή της.
"Η ιδέα μου θα ήταν", σκέφτηκα νευριασμένος και αφέθηκα πρόθυμα στην αγκαλιά του Μορφέα ξανά.
Δεν πέρασε πολλή ώρα όπως υπολόγιζα και να το:
Τοκ, τοκ, τοκ...
Επτά χρόνων παιδί και άρχισα να τα παίζω. Ποιος κτυπάει την τζαμόπορτα νυχτιάτικα; Οι γονείς; Αδύνατον. Αν κάτι ήθελαν, θα έμπαιναν χωρίς την άδειά μου.
«Ποιος είναι;» ρωτώ.
Απάντηση καμιά.
«Ποιος είναι που ο διάβολος να σε πάρει;»
Είπα "διάβολος", μα το μετάνιωσα. "Επίκληση του εξαποδώ κάνω μωρέ νυχτιάτικα; Ώρες είναι να θέλει από μένα κάτι πονηρό και εξαίσια αντιχριστιανικό", είπα και έκανα το σταυρό μου όπως με συμβούλευσε η γιαγιάκα μου να κάνω σε τέτοιες μεταφυσικές περιπτώσεις.
Πετάγομαι. Ανάβω κάθε πηγή φωτός που υπήρχε στο δωμάτιο, αμπαζούρ, πορτατίφ και τους προσκοπικούς φακούς ακόμα. Αν είχα σπίρτα θα άναβα και την λαμπριάτικη λαμπάδα που κρεμόταν πανέμορφη στον τοίχο πάνω από το προσκεφάλι μου. Τι σου είναι όμως το φως! Είτε το πανέμορφο φως του ήλιου, είτε το τεχνητό... Έδιωξε με μιας σκιές, μυστήρια, φόβους.
Με στεντόρεια φωνή τώρα, φωνάζω: «ποιος είναι, το κέρατό μου μέσα;»
Τσιμουδιά.
"Μα πώς και δεν ξύπνησε η μάνα μου από τις φωνές;  Ίσως γιατί η όλη φάση να ήταν αποκύημα φαντασίας και ονείρου", ξανά μανά μουρμούρισα και ησυχασμένος αφέθηκα να πιάσω τ' όνειρο απ’ όπου το άφησα λίγο πριν.
Εντωμεταξύ η φθινοπωριάτικη βροχή εξελίχθηκε σε καταιγίδα. Βροντές, αστραπές, φώτιζαν το καμαράκι μου περισσότερο από την όποια τεχνητή λάμψη. Και πριν αποκαμωμένος παραδοθώ στον ύπνο, να το και πάλι...
Εκνευριστικό και απόλυτα γήινο, ΤΟΚ ΤΟΚ ΤΟΚ…
"Α, μα εσύ δεν υποφέρεσαι όποιος σκατά κι’ αν είσαι", είπα και πετάχτηκα αφρίζοντας ν' ανοίξω την τζαμόπορτα του δωματίου.
Ανοίγω.
ΚΑΝΕΙΣ.
Δηλαδή, όχι και εντελώς κανείς!
Μια τεράστια ακρίδα μεγέθους σπουργιτιού κούρνιαζε στο ακριανό τζάμι. Κτυπούσε με τα κοκάλινα φτερά της ν’ ανοίξω και να ξεκουμπιστεί, μέσω της μπαλκονόπορτας, στους ανοικτούς ορίζοντες που ήταν ταγμένη να ζει. Άγνωστο πώς, είχε εγκλωβιστεί στο σπίτι μέσα όπου καταφανώς ασφυκτιούσε.
Η άτιμη, πετάχτηκε σαν αστραπή και βρέθηκε ηδονικά αντιμέτωπη με την φθινοπωριάτικη καταιγίδα…
«Να γίνεις νόστιμος μεζές από την πρώτη νυχτερίδα που θα συναπαντήσεις», της φώναξα έξαλλος.
Να μ’ άκουσε λες; Τη φωνή μου κάλυψε ένας κεραυνός που θαρρείς και έπεσε στο σπίτι πάνω.
"Βρωμοέντομο, με άφησες ξάγρυπνο απόψε!"

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

19 σχόλια

19 Σχόλια

    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ Πόπη. Το όνομά σου μου θυμίζει μια συμμαθήτρια της κόρης μου …

      Απάντηση
  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Λένα υπέροχο!!!
    Πανέμορφες εικόνες!!
    Νόμιζα πως βρισκόμουν σε παραμύθι!!

    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Καλή μου ποιήτρια σ’ευχαριστώ τόσο πολύ…
      Την καλημέρα μου.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Την καημένη την ακριδούλα πόσες κατάρες πήρε από ένα 7χρονο!!! Ωραίες περιγραφές Λένα…αν και με ήλιο σήμερα ένιωσα να βρέχει και στο δικό μου παράθυρο!! Καλημέρα!!!

    Απάντηση
  3. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Ευχαριστώ ΜΆΧΗ . Τη λατρεύω τη βροχή. Καλή σου μέρα…

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ ωραία ιστορια Λένα …και η ακρίδα στη φύση της…τελος καλό κι όλα καλά 🙂

    Απάντηση
  5. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Και έμεινε η ανάμνησή της για να νοσταλγήσω τα ωραιότερα Φθινόπωρα της ζωής μου.Ευχαριστώ Άννα. Καλό σου βράδυ.

    Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ όμορφη περιγραφή Λένα και μια ενδιαφέρουσα ροή! Ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας παιδικές αναμνήσεις…

    Απάντηση
    • ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ Έλενα. Με συγκινούν πάντα τα καλά σου λόγια…

      Απάντηση
  7. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Έλενα πάντα με συγκινούν τα καλά σου λόγια Ευχαριστώ,

    Απάντηση
  8. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφη η ιστορία σου Λένα. Είναι τόσο ζωντανά πάντα όλα όσα γράφεις, που νομίζω ότι τα ζω. Για μία ακόμη φορά μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Ειλικρινά Σοφία ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.Έχω πάντα την αίσθηση ότι πιστεύεις τα όσα λες και δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις.
      Και ναι, σε θυμήθηκα που είχες απαγγείλει το ποίημά σου και μάλιστα χωρίς διόλου τράκ ενω εγώ είχα τόσο πολύ που ούτε καν ανέβηκα στη σκηνή να παραλάβω τον Έπαινό μου για το παραμύθι μου.
      Καλά Χριστούγεννα σού εύχομαι και να χαίρεσαι τα εγγόνια σου …

      Απάντηση
  9. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Σοφία για μια φορά ακόμη κι΄εγώ σ΄ευχαριστώ .Επί τη ευκαιρία να σε ρωτήσω κάτι. Ήσουν στην Απονομή βραβείων που πήραμε από την Εταιρία Τεχνών Πολιτισμού και Επιστημών Κερατσινίου ;;;;Και κάτι άλλο Με θέλεις για ”φίλη ”σου;;;;;;

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Μόλις τώρα είδα το σχόλιο σου. Μεγάλη μου τιμή να έχω φίλη μια τόσο χαρισματική ύπαρξη!!! Ναι ήμουν στην απονομή… πήρα το τρίτο βραβείο ποίησης… ήμουν όμως τόσο μπλοκαρισμένη που δεν θυμάμαι τίποτα!… Αν ήσουν εκεί, ίσως να σου έκανε εντύπωση το Ορεστιάδα η μακρινή μου πατρίδα που έχω πάντα στις αποσκευές μου. Αυτή τη στιγμή χάρηκα σαν μικρό παιδί, όπως τα εγγονάκια μου. Ευχαριστώ πολύ!!!Καλές γιορτές με υγεία!!!

      Απάντηση
  10. Λεανδρος Καραΐσκος

    Πολυ ωραιο !!!!

    Απάντηση
  11. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Ευχαριστώ Λεό μου…

    Απάντηση
  12. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Ωραία η “αντίφαση” ανάμεσα στην ευγενική κίνηση και τη θυμωμένη σκέψη!

    Απάντηση
  13. Lena Mavroudi Mouliou

    Απόστολε για να’ χει γούστο το καλό θέλει και το …κακό του!!!! Σ’ ευχαριστ’ω καλές γιορτές να έχεις

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου