Φορώντας το λάθος όνομα

21.10.2015

 

Πριν από πολλά χρόνια ο παπάς μου έδωσε ένα όνομα, Ειρήνη. Για πολλά χρόνια το κουβαλούσα σαν την μπλε σφραγίδα τυποποιημένου κοτόπουλου, δίχως να καταλαβαίνω το βάρος του, τη σημασία του, δίχως να είμαι σίγουρη αν μου ταιριάζει. Το έψαξα όμως. Η Ειρήνη ήταν κόρη του Δία και της Θέμιδος. Γενικά, είναι χαριτωμένη, κρατάει τις αποστάσεις της, καθοδηγείται από τα συναισθήματά της, είναι αρκετά φιλόδοξη και δίνει σημασία στην γνώμη που έχουν οι άλλοι για ’κείνη. Επιδιώκει την ηρεμία και την γαλήνη. Κι εδώ ακριβώς παρουσιάστηκε στο πρόβλημα.

Εγώ είμαι μαχητική, τσαούσα, δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου και ξένη ανάσα στο πρόσωπό μου. Βαριέμαι να γεμίζω φιλοδοξίες και όσο για την γνώμη των άλλων… δεν δίνω δεκάρα. Όταν η σημειολογία και η πραγματικότητα δεν τα βρίσκουν, αυτόματα δημιουργείται ένα πρόβλημα, ιδίως όταν μόλις έχεις αγγίξει την εφηβεία. Έπιασα την μητέρα μου και της ξηγήθηκα. «Δεν το θέλω αυτό το όνομα. Δεν μου ταιριάζει. Δεν είμαι εγώ». Και φυσικά η αμέσως λογική ερώτησή της ήταν «και ποια είσαι δηλαδή; Τι όνομα πιστεύεις πως θα σου ταίριαζε;».

Ήταν φανερό πως με πείραζε και διασκέδαζε με αυτή την μίνι κρίση ταυτότητας που με είχε πιάσει, όμως με παρότρυνε να αντιληφθώ πως στ’αλήθεια δεν είχα ιδέα ποια ήμουν ή ποια ήθελα να είμαι. Εκείνο λοιπόν το βράδυ κάθισα στο γραφείο μου και κρατώντας το στυλό στο χέρι με αποφασιστικότητα, έγραφα γυναικεία ονόματα, το ένα μετά το άλλο, ελπίζοντας πως το χέρι μου θα έτρεμε αναγνωριστικά στο σωστό όνομα.

Τίποτα. Ούτε Αλεξάνδρα, ούτε Δανάη, ούτε Μελίνα ή Μαρία-σίγουρα όχι Μαρία-, ούτε καν Ιωάννα ή Αριάδνη δεν ήμουν. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι μα ακόμα δεν το έβαζα κάτω. Το χέρι μου σαν σκύλος σε αποστολή συνέχιζε να δοκιμάζει ονόματα-ταυτότητες. Παράλληλα το άγχος μου μεγάλωσε. «Ποια είμαι;» «Ποια στο διάβολο είμαι;».

Και τότε η συνειδητοποίηση με χτύπησε σαν χαστούκι. Αν τελικά από Ειρήνη γινόμουν μια Έρση (αυτό μου άρεσε), τότε όλα αυτά που είχα ζήσει σαν Ειρήνη, όλες οι λέξεις που είχα ξεστομίσει, όλα τα μέρη που είχα επισκεφτεί, όλα τα συναισθήματα που είχα δοκιμάσει θα… χάνονταν στη λήθη; Αν το παρελθόν μου ήταν πλέον άμεσα συνδεδεμένο με το όνομα που επέλεξαν άλλοι αντί για μένα, τότε ήμουν έτοιμη να το απαρνηθώ;

Όχι δεν ήμουν. Σας παρουσιάζομαι από την αρχή λοιπόν.

Με λένε Ειρήνη.

Ος αν τα ονόματα ειδή, είσεται και τα πράγματα…*

 

_

γράφει η Ιφιγένεια – Ειρήνη Τέκου

 

* Αυτός ο οποίος θα γνωρίσει την ορθότητα των ονομάτων-το αληθινό περιεχόμενο των όν-ομάτων, θα είναι σε θέση να αντιληφθεί και τα πράγματα. Απολλώνιος

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια…Ειρήνη χαρισματική στη γραφή….ακουμπά άνετα στη φράση που φορώ εγώ του Ελύτη “Λοιπόν αυτός που γύρευα είμαι”!

    Καλή σου μέρα Ιφιγένεια-Ειρήνη 😉

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Σε ευχαριστώ πολύ Μάχη μου!!! Εξαιρετική η φράση του Ελύτη που ταιριάζει γάντι θα έλεγα στο κείμενο! Καλή σου μέρα!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου