Φωτιά και μάχη

17.08.2016

Ας ειπωθούν τα πάντα πια τι φοβάστε;

Μιλήστε, φωνάξτε τραγουδήστε γιατί όχι

τώρα εδώ αυτή τη στιγμή όχι μετά όχι λίγο αργότερα.

Ο χρόνος περνάει και φεύγει

Κι ούτε που νοιάζεται για εσάς

δεν σας ξέρει, δεν θα σας μάθει ούτε θα σας ακούσει

Βάλτε εσείς φωνή δυνατή

όχι για τον χρόνο μα για τον κόσμο όλο

Δώστε στον ήχο μορφή

Δώστε στα μάτια λάμψη αληθινή

Βάλτε φωτιά στο νου

Και η αλήθεια θα καίει

Μα έτσι είναι η αγάπη

Φωτιά και μάχη αέναη

Έτσι είναι τα λόγια της αλήθειας

Αγάπη, φωτιά και μάχη

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    ”…έτσι είναι η Αγάπη. Φωτιά και μάχη αέναη” Τ ωραίο το σημερινό σου ποίημα Άννα!
    Πώς πάνε ο βουτιές;
    ΟΙ φωτογραφίες;
    Περιμένουμε…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου Λενα!! Όλα καλά πάνε την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Καλημέρα Μάχη μου σε ευχαριστώ πολύ. Την αγάπη μου!!

      Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ωραίο Άννα μου!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Ελενα!!

      Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Άννα μου υπέροχο το ποίημά σου!!!!!!! Τι να πω; Για εμένα ένα από τα ομορφότερά σου!!!!!Να είσαι καλά και να μοιράζεσαι μαζί μας… έχεις γεμάτη κι όμορφη ψυχή και γεμίζεις και τις δικές μας!!!!!! Καλό Σ.Κ.!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Με αυτά που λες δεν ξέρω τι να πω Σοφία μου. Να είσαι καλά σε ευχαριστώ!! Καλό Σαββατοκύριακο!!

      Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ ωραίο το ποίημά σου, Άννα, πράγματι μόνο όταν κάποιος “μιλά με λόγια αληθινά ” αφήνει το στίγμα του σε τούτη τη ζωή.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου