Χέρια Ικανά

5.12.2014

 

 

Γαλάζια μου χώρα και λευκή
κυματίζεις στο πέλαγος και ζηλεύουν τα πουλιά
και ο κόσμος που περνά
κολλά στα παράθυρα των αεροπλάνων
Ποια να ναι αυτή η θεά αναρωτιούνται η όμορφη
ποια να ναι αυτή η μελαχρινή με τα γαλάζια μάτια
μοναδική ομορφιά που γυαλίζει στον ήλιο...

Άσπρα σπίτια και θάλασσες με αρμύρα
γεύση φιλόξενη σαν γλυκό του κουταλιού
με το χρυσό μπρίκι του καφέ στο πλάι
σε ένα δίσκο παλιό που σερβίρει
ένας χαρούμενος νεαρός
με το τσιγάρο στο αυτί να περιμένει...

Έγχορδη μουσική τριγυρίζει όμορφος μπάλος
από νησί σε νησί και σουστάρει
με στιβάνια και μαχαίρια στο ζωνάρι
περηφάνια ανθρώπων με άσπρο μουστάκι
και βήμα σίγουρο..
τριγυρνά σαν καντάδα και πίνει κουμ-κουάτ
και ζαχαρώνουν οι κοπέλες σε μια βρύση παλιά
και γεννιούνται οι έρωτες..

Δυόσμος και βασιλικός μοσκομυρίζει
στα μπλε μπαλκόνια
και ένας ήλιος γυαλίζει στις παραλίες της σιωπής
σε μια ξαπλώστρα ένας γάτος ξερογλείφεται
τρώγοντας ψαροκόκαλα από το τραπέζι
της διπλανής παρέας που γελάει δυνατά
και τσουγκρίζει ποτήρια παγωμένα με μπύρα...

Δυο παιδιά τριγυρίζουν σε ένα στενό με ποδήλατα
θα σε νικήσω φωνάζει το ένα στο άλλο
και μια μαμά κυνηγά να τα φτάσει
να τους δώσει να φάνε
και γελάει μαζί τους σαν κουτρουβαλάνε
το ένα πάνω στο άλλο
και της γελά κι η γειτόνισσα που πίνει τον καφέ 
έξω στο μπαλκόνι και τη χαιρετά
και μυρίζει το στενό από την πίτα τη ζεστή
που θα μοιράσει σε λίγο στους φίλους...

Οι παππούδες πιο πέρα καθισμένοι σε ένα πεζούλι
παίζουν μπεγλέρι και μιλάνε δυνατά
έλα δω βρε θα φωνάξει ο ένας
και θα δώσει φιλί δυνατό στο μέτωπο ενός μπόμπιρα
και θα ισιώσει το καπέλο του και θα γελάσει
φανερώνοντας τα λιγοστά του δόντια..

Χώρα του μπλε και του λευκού
με τριαντάφυλλα και βοκαμβίλιες
ομορφαίνει έναν πλανήτη και ξυπνά παραμύθια
γεννά την τέχνη και το ερωτευμένο φιλί
σκορπά μελωδίες και συνταγές μυστικές

κανείς δε σε φτάνει... να σε κλέψουνε θέλουν..
........μα άμαθοι είναι...
η ομορφιά ψυχή μου θέλει χέρια ικανά...

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου