Χέρια Ικανά

5.12.2014

 

 

Γαλάζια μου χώρα και λευκή
κυματίζεις στο πέλαγος και ζηλεύουν τα πουλιά
και ο κόσμος που περνά
κολλά στα παράθυρα των αεροπλάνων
Ποια να ναι αυτή η θεά αναρωτιούνται η όμορφη
ποια να ναι αυτή η μελαχρινή με τα γαλάζια μάτια
μοναδική ομορφιά που γυαλίζει στον ήλιο...

Άσπρα σπίτια και θάλασσες με αρμύρα
γεύση φιλόξενη σαν γλυκό του κουταλιού
με το χρυσό μπρίκι του καφέ στο πλάι
σε ένα δίσκο παλιό που σερβίρει
ένας χαρούμενος νεαρός
με το τσιγάρο στο αυτί να περιμένει...

Έγχορδη μουσική τριγυρίζει όμορφος μπάλος
από νησί σε νησί και σουστάρει
με στιβάνια και μαχαίρια στο ζωνάρι
περηφάνια ανθρώπων με άσπρο μουστάκι
και βήμα σίγουρο..
τριγυρνά σαν καντάδα και πίνει κουμ-κουάτ
και ζαχαρώνουν οι κοπέλες σε μια βρύση παλιά
και γεννιούνται οι έρωτες..

Δυόσμος και βασιλικός μοσκομυρίζει
στα μπλε μπαλκόνια
και ένας ήλιος γυαλίζει στις παραλίες της σιωπής
σε μια ξαπλώστρα ένας γάτος ξερογλείφεται
τρώγοντας ψαροκόκαλα από το τραπέζι
της διπλανής παρέας που γελάει δυνατά
και τσουγκρίζει ποτήρια παγωμένα με μπύρα...

Δυο παιδιά τριγυρίζουν σε ένα στενό με ποδήλατα
θα σε νικήσω φωνάζει το ένα στο άλλο
και μια μαμά κυνηγά να τα φτάσει
να τους δώσει να φάνε
και γελάει μαζί τους σαν κουτρουβαλάνε
το ένα πάνω στο άλλο
και της γελά κι η γειτόνισσα που πίνει τον καφέ 
έξω στο μπαλκόνι και τη χαιρετά
και μυρίζει το στενό από την πίτα τη ζεστή
που θα μοιράσει σε λίγο στους φίλους...

Οι παππούδες πιο πέρα καθισμένοι σε ένα πεζούλι
παίζουν μπεγλέρι και μιλάνε δυνατά
έλα δω βρε θα φωνάξει ο ένας
και θα δώσει φιλί δυνατό στο μέτωπο ενός μπόμπιρα
και θα ισιώσει το καπέλο του και θα γελάσει
φανερώνοντας τα λιγοστά του δόντια..

Χώρα του μπλε και του λευκού
με τριαντάφυλλα και βοκαμβίλιες
ομορφαίνει έναν πλανήτη και ξυπνά παραμύθια
γεννά την τέχνη και το ερωτευμένο φιλί
σκορπά μελωδίες και συνταγές μυστικές

κανείς δε σε φτάνει... να σε κλέψουνε θέλουν..
........μα άμαθοι είναι...
η ομορφιά ψυχή μου θέλει χέρια ικανά...

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου