Χαμήλωσε λίγο…

13.05.2018

Χαμήλωσε ψυχή μου να σε δω. Μεγάλωσες αγάπη μου. Ψήλωσες. Δυο μέτρα άντρας έγινες. Θυμάσαι; Σου έπιανα από εδώ τα χέρια και τα έσφιγγες και πάλευες να σηκωθείς από το κρεβάτι. Κοκκινισμένος. Ιδρωμένος. Χαμήλωσε καρδιά μου. Σε έντυνα και σε καμάρωνα. Περπάταγες σαν μεθυσμένος και έλεγα κοίτα τον πώς τα καταφέρνει μωρέ. Κι ύστερα γύριζες και με έβλεπες πίσω σου να σου σφραγίσω την χαρά. Χαμήλωσε ψυχή μου να σε χαϊδέψω εδώ στο στήθος. Σε έπιανα μια χούφτα αγκαλιά και σε έτριβα εκεί δα σαν έκλαιγες ή πόναγες τα βράδια. Καλό μου θα περάσει σου έλεγα και εσύ με κοίταζες στα μάτια φορώντας τις υποσχέσεις μου. Θα περάσει… σώπα μάτια μου θα περάσει… και έπειθα και εμένα σαν με έβρισκαν οι λύπες. Χαμήλωσε ψυχή μου. Καρδιά μου τι όμορφος άντρας που έγινες. Σαν πήγες σχολείο για πρώτη φορά με εκείνη την ορθογώνια σάκα έκλαιγα και σκούπιζα κρυφά με το μαντηλάκι μου τα δάκρυα να μη με δεις. Σε έβλεπα να μαθαίνεις τα γράμματα κι εγώ που δεν κατάφερα να τα μάθω σε έβλεπα πουλί λευκό να πετάς. Κι όσο πέταγες πέταγε και η δόλια η δική μου καρδιά. Να έλεγα. Όνειρα που βαστάς μέσα στην τσέπη σου δικά σου και δικά μου μαζί. Πάρε όλα όσα δεν έκανα μάτια μου προσευχόμουν. Πάρε όσα δεν πρόλαβα. Να σου τα δώσει η ζωή. Να σου τα γράψει η μοίρα. Χαμήλωσε ψυχή μου. Μεγάλωσες και γκριζάραν τα μαλλιά σου μα έχεις μια λαμπερή καρδιά και χρυσίζεις σαν άγγελος. Ο δικός μου ο άγγελος. Μάνα μην σε νοιάζει μου είπες σαν τέλειωσες το σχολειό. Εγώ θα μας ζήσω. Εγώ θα σε προσέξω. Κι έβαλες χαρτιά και χαρτιά στην τσέπη με τίτλους που δεν καταλάβαινα μα στεκόμουν πάντα μπροστά στις καρέκλες βουρκωμένη και σε χειροκροτούσα. Σαν φόρεσες την άσπρη ρόμπα και έδινες ζωή, ζωή μου, είχες μια ομορφιά... Κι εγώ με καμάρι στις γειτόνισσες φώναζα ο γιος μου ο γιατρός και γέλαγαν οι ρυτίδες μου και τα τσαλακώματα του κορμιού μου. Μπόρεσες κυρά Μαριώ, μου έλεγα στις εικόνες μπροστά σαν έκανα το σταυρό μου. Μπόρεσες… Χαμήλωσε μάτια μου. Πόσα βράδια σε κοίταζα να κοιμάσαι. Πόσα πρωινά σηκωνόμουν αξημέρωτα και μέτραγα το λάδι να μας φτάσει κι ύστερα έδενα το μαντήλι μου κι άρχιζα τις δουλειές. Παραγγέλματα, χωράφια όλα η κυρά Μαριώ που ξέρει. Κι εσύ γύριζες από το σχολειό γεμάτος εικόνες. Μάνα η δασκάλα το ένα μάνα η δασκάλα το άλλο. Ντρεπόμουν καμιά φορά. Τίποτα δεν ήξερα να σου πω. Μα ποτέ σου δεν μου είπες τίποτα. Έπιανες το τετράδιο και μου μάθαινες. Εγώ θα σου μάθω μου έλεγες. Να μην σε κοροϊδεύει κανείς. Τα βράδια, έπαιρνες βιβλία από την δασκάλα και μου τα διάβαζες. Ιστορίες και ιστορίες. Ταξίδευα μαζί σου στο στρώμα. Κι όσο διάβαζες η φωνή σου ταξίδευε σε όλο το σπίτι… στόλιζε τους τοίχους, αγκάλιαζε τις κουρτίνες και έφτανε τόσο βαθιά στην καρδιά μου που με έκανε να γελώ και να κλαίω μαζί. Τι κλαις μάνα; μου έλεγες. Δεν κλαίω σου έλεγα. Χαίρομαι. Μου έδινες μια αγκαλιά και έλεγα από μέσα μου ποιος είναι το παιδί και ποιος η μάνα; Χαμήλωσε αγάπη μου. Έλα για εκείνο το φιλί το τελευταίο. Φεύγω περήφανη. Φεύγω γεμάτη. Φεύγω τυχερή. Χαμήλωσε χαρά μου. Τώρα που φεύγω θα σου κλέψω τα δάκρυα για να μην καταφέρεις να κλάψεις ποτέ. Κι ένα χαμόγελο από εκείνα που μου χάρισες θα σ’ το φορέσω στο στόμα να γελάς νικητής.

Χαμήλωσε μάτια μου να σου ψιθυρίσω δυο λόγια στο αυτί. Κειμήλιο και φυλαχτό. Για σένα που άξιζες την κάθε αναπνοή μου….

 

[αφιερωμένο σε όλες τις Μητέρες του κόσμου]

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου