Χρονική αθώωση

21.10.2015

 

 

Ο Αγησίλαος ίσιωσε το καφέ του σακάκι και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Με επιδέξια κίνηση στερέωσε το καπέλο του και ξερόβηξε. Ύστερα πήρε τη μαύρη ομπρέλα του, την κρέμασε στον καρπό του και άνοιξε την πόρτα. Για μια στιγμή κοίταξε την άδεια πολυθρόνα στο σαλόνι, έδωσε ένα χαιρετισμό κουνώντας το κεφάλι και έφυγε.

Κατηφόρισε το δρόμο με την ομπρέλα να ακουμπά κλεφτά στο δρόμο σαν κρυφή μαγκούρα. Η αλήθεια ήταν ότι ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Κανένα σημάδι ότι θα βρέξει αλλά ποιος θα το πρόσεχε! Δεν ήταν ότι δεν είχε παραδεχτεί τα γηρατειά του. Το ένιωθε σε ολόκληρο το κορμί του το γήρας. Όμως το χρόνο δεν τον παραδέχτηκε ποτέ. Εκείνο το τσακ του δευτερολέπτου που αδειάζει μία πολυθρόνα. Που κάνει τις στιγμές αναμνήσεις.

Σαν έφτασε στο καφενείο, σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό. Ο ήλιος παιχνίδιζε με τις γκριζαρισμένες του κόρες. Ένα μικρό χαμόγελο σχημάτισε στα ρυτιδιασμένα του χείλια.

«Έτσι σε έχω κοιτάξει…», γλυκοψιθύρισε.

Ο νους σχημάτισε ένα δάσος, μία κουβέρτα πάνω στα χορτάρια και μια γυναικεία φιγούρα να ακουμπά τα ολόμαυρα μαλλιά της πάνω στα πόδια του κι εκείνος να κρατά ένα πράσινο μικρό βιβλιαράκι.

«Έτσι σε έχω κοιτάξει… που μου αρκεί να ’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί»

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

17 σχόλια

17 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    «Έτσι σε έχω κοιτάξει… που μου αρκεί να ’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί» ….. με πλημμύρισε αγαπη η ιστορία σου Μάχη μου!!Να είσαι καλά!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Άννα μου, θεωρώ ότι είναι μια από τις ομορφότερες φράσεις στο Μονόγραμμα του αγαπημένου μου Ελύτη…. Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Αυτό το απρόσμενο λεπτό, που αφήνει την πολυθρόνα άδεια, τις ψυχές μαραζωμένες και τις καρδιές πληγωμένες δεν ξεπερνιέται εύκολα και πονάει πολύ…

    Καλή σου μέρα με χαμόγελο και αισιοδοξία!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μαριάνθη μου …παρά τις βροχές…παρά το ζόρι από παντού…ας κρατήσουμε αυτό το χαμόγελο να φωτίζει εκείνα τα όμορφα τα απλά τα καθημερινά… Και ας αθωώσουμε το χρόνο… Την καλημέρα μου!

      Απάντηση
  3. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    η Αγάπη στο τελος του κειμένου πνίγει ολόκληρο το κείμενο και η ” Μάχη ” με το χρόνο …κερδίζεται.

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Περιοκτικότατο και…τρυφερό.Αναρωτιέμαι πώς μια νέα γυναίκα σαν εσάς,ξέρει τόσα για το γήρας.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Ξέρω μόνο ο,τι ακούει η καρδιά μου.. αγαπώ και θαυμάζω όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουνε αποκτήσει τη σοφία της ζωής… Είναι πανέμορφο να μπορείς παρά τις απώλειες να αθωώνεις το χρόνο…και ταυτόχρονα τόσο μα τόσο δύσκολο…να πορεύεσαι συνεχώς όλο και πιο μόνος και όλο και πιο πληγωμένος…και κουρασμένος από το βαρύ φορτίο.. Την καλημέρα μου…

      Απάντηση
  5. Ρούλα Κόζη

    Ακομα και με λιγες λεξεις καταφερνεις να μας γεμισεις εικονες και συναισθηματα! Συνεχισε ετσι,μας αρεσει!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Να στε καλά…Σας ευχαριστώ πολύ!
      Τους χαιρετισμούς μου… στο όμορφο Ρέθυμνο που μου λείπει…

      Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου

    “«Έτσι σε έχω κοιτάξει…», γλυκοψιθύρισε.”
    Λέξεις μυστικές, ορόσημα κι αναμνηστικά ολόκληρης της ζήσης
    Συγχαρητήρια, Μάχη μου, για την συμπύκνωση μιας ζωής σε λίγες μόνο αράδες!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ. Δύσκολο να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή σε ένα μικρό κείμενο, τόσα συναισθήματα τόσες στιγμές… Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου εύγε!!!
    Πλημμύρισα συναίσθημα και ουρανό!!
    Ο τρόπος που γράφεις είναι εξαίρετος Μάχη μου!!!

    Καλό βράδυ!!

    Απάντηση
  8. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σ’ ένα λεπτό , για μια στιγμή το *αιώνιο* μού σβύνεις
    τα ίχνη , χρόνε , επάνω μου σαν το ληστή αφήνεις…
    Μού πήρες σφρίγος και ζωή , χωρίς να τα ζητήσεις
    και μ’ άφησες να τριγυρνώ με μύριες αναμνήσεις.
    Μ’ αφού μπορώ να σκέφτομαι τι έχω περασμένα
    άφεση εγώ σου χάρισα… Συγχώρα με κι εμένα!

    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΧΗ ΜΟΥ!!!!!!!!!! Είναι πολύ τρυφερό το κείμενό σου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου