sunbeam_b

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα σε ένα μικρό κατάλευκο συννεφάκι ζούσε μια μικρή ηλιαχτίδα που δεν είχε όνομα. Όταν είχε λιακάδα περνούσε από τη μια άκρη του σύννεφου, όπου είχε εγκλωβιστεί, ως την άλλη κι έκανε το συννεφάκι να μοιάζει σαν μια τεράστια καρδιά από πέρλες που κούμπωνε στον ουρανό με μια τεράστια χρυσή καρφίτσα.
Μόλις ο ήλιος άρχιζε να δύει, μάζευε τα χεράκια και τα ποδαράκια της μέσα στο συννεφάκι ώσπου σιγά-σιγά γινόταν αόρατη. Τη νύχτα προσπαθούσε να κρυφοκοιτάξει τα αστέρια μα το πυκνό πέπλο του σύννεφου δεν την άφηνε. Ένιωθε τόσο παγωμένη και τρομαγμένη μέσα στην ανασφάλειά της. Ήθελε τόσο πολύ να αγγίξει ένα αστεράκι, να νιώσει τη ζεστασιά του να δει πώς είναι.
-Θα μπορούσα να κάνω πολλούς φίλους εκεί έξω.., συλλογίστηκε για λίγο ενώ προσπαθούσε να βρει κάποιο κενό για να δραπετεύσει. Ένιωθε τόσο μόνη εκεί ψηλά. Το σύμπαν ήταν τόσο ήσυχο και γαλήνιο που αν κάποιος έριχνε μια καρφίτσα, σίγουρα θα διατάραζε την ηρεμία του.
Μα να, για καλή της τύχη βρήκε μια τρυπίτσα στο σύννεφο, πίσω από το φεγγάρι. Τέντωσε το ένα της χεράκι πρώτα κι ύστερα με το άλλο άνοιξε δρόμο κι ενώ ήταν έτοιμη να δραπετεύσει, το σύννεφο ξύπνησε κι όταν κατάλαβε πως ήθελε να το αφήσει μόνο του, θύμωσε πολύ και πύκνωσε τόσο πολύ το πέπλο του που παραλίγο να την πνίξει. Αυτή τρόμαξε τόσο πολύ που μαζεύτηκε στην πιο κρύα και σκοτεινή γωνιά του σύννεφου και λυπημένη καθώς ήταν καυτά χρυσά δάκρυα άρχισαν να κυλούν για πρώτη φορά από τα ολόχρυσα ματάκια της. Τα δάκρυα ήταν τόσο καυτά που το πέπλο του σύννεφου άρχισε να διαλύεται σε μικρά-μικρά κομματάκια σε εκείνο το σημείο κι ύστερα με τη σειρά τους άρχισαν να σκορπίζονται και να φωτίζουν τον μαύρο ουρανό σα μικρά, χρυσά αστεράκια.
-Ω! Τι όμορφα που είναι τα αστέρια, αναφώνησε και με απερίγραπτη χαρά άρχισε να χορεύει ανάμεσά τους και να τραγουδά:

Είμαι μια χρυσή αχτιδούλα
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι μπλουμ
Ψάχνω μία παρεούλα
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι-ζουμ
Να έχει μια χρυσή καρδούλα
Γκλίγκεντι-μπλου-γκλίγκεντι χου
Αχ, και να ’βγει η ευχούλα,
Γκλίγκεντι-μπλου, γκλίγκεντι φου!!

Ζούσα σ’ ένα συννεφάκι
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι μπλουμ
Μόνη δίχως παρεάκι
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι-ζουμ
Ψάχνω ένα αστεράκι
Γκλίγκεντι-μπλου-γκλίγκεντι χου
Να το κάνω φιλαράκι
Γκλίγκεντι-μπλου, γκλίγκεντι φου!!

Τα αστεράκια μόλις άκουσαν το τραγουδάκι της συγκινήθηκαν κι αμέσως την αγάπησαν. Άρχισαν λοιπόν, ένα-ένα να απλώνουν τα ακτινωτά τους χεράκια για να αγγίξουν τα δικά της. Όμως, ήταν αρκετά ψηλά, και δε μπορούσαν να την φτάσουν όλα τα αστεράκια.
-Πόσο θα ήθελα να μείνω για πάντα κοντά σου, είπε αγκαλιάζοντας το πιο φωτεινό από τ’ αστεράκια που ήταν πιο κοντά της.
-Πώς σε λένε; τη ρώτησε το αστεράκι με τρεμάμενη φωνή.
-Δεν ξέρω, απάντησε με απογοήτευση. Κανείς μέχρι τώρα δεν με έχει καλέσει ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό.Μόνο, ο ζεστός ήλιος με παίρνει μαζί του κάθε αυγή, όμως πάει πολύς καιρός που έχω να τον δω γιατί είχα χαθεί μέσα σε ένα σύννεφο.
-Λυπάμαι, όμως δεν πειράζει, είπε το αστεράκι. Θέλεις να γίνουμε φίλοι ;
-Ναι, θέλω πολύ να έχω έναν φωτεινό και ζεστό φίλο σαν κι εσένα, είπε κι ένιωσε την καρδούλα της να χτυπά γρήγορα και δυνατά .
-Κι εγώ θέλω μια χρυσή φίλη σαν κι εσένα! Μα, το βρήκα! φώναξε το αστεράκι τρεμοσβήνοντας όλο ενθουσιασμό, θα σε φωνάζω ‘’Χρυσόφιλη’’!!!
-Α, τι υπέροχο όνομα! Σ’ ευχαριστώ, αυτό είναι για μένα το πρώτο κι ωραιότερο δώρο που μου έκαναν μέχρι τώρα!!!
-Μπορείς να με λες Αστρινό, αυτό είναι το όνομά μου, είπε το αστεράκι και πήγε και στάθηκε επάνω αριστερά στα ολόχρυσα μαλλιά της. Τώρα που γίναμε φίλοι θα είμαι πάντα στο πλευρό σου και θα νιώθεις πολύ ξεχωριστή!
-Σ’ευχαριστώ, φίλε μου. Επιτέλους, είμαι πολύ ευτυχισμένη που έχω έναν τόσο σημαντικό φίλο σαν εσένα να με ακολουθεί μα, και το δικό μου όνομα, είπε χαρούμενα η Χρυσόφιλη και συνέχισε: όμως, σε λίγο θα έρθει ο ήλιος να με πάρει και φοβάμαι μήπως σβήσεις και σε χάσω, είπε όλο αγωνία.
-Μη φοβάσαι, όταν μια φιλία είναι αληθινή είναι τόσο δυνατή που τίποτα δε μπορεί να την βλάψει, είπε ο Αστρινός γέρνοντας ελαφρά το κεφαλάκι του στο δικό της.
Εσύ, δεν έπαψες ποτέ να με αναζητάς και η αγάπη σου για τη φιλία και η θέλησή σου μου έδωσαν ύπαρξη και σε έφεραν κοντά μου ανάμεσα σε τόσα άλλα αστεράκια! Η ευχή σου, βγήκε λοιπόν!!
-Έχεις χρυσή καρδιά, είπε η Χρυσόφιλη καθώς το χρυσό άρμα του ήλιου την πλησίαζε γοργά.
Η Χρυσόφιλη ένιωσε έναν καυτό μαγνήτη να την τραβά όλο και πιο μακριά από τον αγαπημένο της Αστρινό και καθώς τον άφηνε πίσω της τον άκουσε αμυδρά να φωνάζει το όνομά της…
-Χρυσόφιλη!!! Σε περιμένω απόψε πάλι εδώ, και μην ξεχνάς, για εμένα είσαι ξεχωριστή!! Αυτά φώναξε ο Αστρινός ενώ γινόταν όλο και πιο μικρός στο βλέμμα της, ώσπου χάθηκε σαν κουκκίδα στο απέραντο στερέωμα.
Η Χρυσόφιλη δεν ήταν πια η ίδια. Κάτι είχε αλλάξει μέσα της. Τώρα ένιωθε πιο γεμάτη και πιο δυνατή. Τώρα είχε κι αυτή όνομα. Τώρα ήταν κι αυτή κάτι.
Ελεύθερη και πιο φωτεινή από ποτέ περνά την ημέρα της στη Γη και βρίσκει καταφύγιο στις ζεστές καρδιές των παιδιών όταν την κυνηγούν τα σύννεφα, ενώ τα βράδια γυρίζει στον μοναδικό της φίλο, τον Αστρινό που της δίνει λάμψη και ζεστασιά. Κανείς, όμως δε μπορεί να τους ξεχωρίσει από τα άλλα αστέρια, μόνο οι πραγματικοί φίλοι, όσοι τιμούν και σέβονται τη φιλία. Μόνο αυτοί έχουν την τύχη να δουν μέσα στην ξάστερη νύχτα, το λαμπερό αστέρι -τον Αστρινό, και τη χρυσή ουρίτσα του τη Χρυσόφιλη, να κατεβαίνουν προς τη γη χορεύοντας και τραγουδώντας το τραγούδι της δικής τους ξεχωριστής φιλίας.

Είμαστε δυο φιλαράκια
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι μπλουμ
με φωτεινά ονοματάκια
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι-ζουμ
Χρυσόφιλη και Αστρινός
Γκλίγκεντι-μπλου-γκλίγκεντι χου
Αχώριστοι είμαστε φίλοι
Γκλίγκεντι-μπλου, γκλίγκεντι φου!!

Τις ευχούλες τα βραδάκια
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι μπλουμ
μαζεύουμε απ’τα παιδάκια
Ντίγκεντι-μπλο-ντίγκεντι-ζουμ
Χρυσαφένια αστεράκια
Γκλίγκεντι-μπλου-γκλίγκεντι χου
στείλτε στους φίλους μας δωράκια
Γκλίγκεντι-μπλου, γκλίγκεντι φου!!

Αν είσαι από τους τυχερούς και τους δεις να κατεβαίνουν από τον ουρανό, θυμήσου να κάνεις μια όμορφη ευχούλα για τον αγαπημένο σου φίλο ή την αγαπημένη σου φίλη. Ο Αστρινός και η Χρυσόφιλη ακούν όλες τις ευχές και τις πραγματοποιούν μέχρι το επόμενο βράδυ που θα σμίξουν ξανά. Γιατί… ‘’Πραγματικός φίλος είναι αυτός που έρχεται κοντά όταν όλος ο υπόλοιπος κόσμος απομακρύνεται.’’
[Walter Winchell]

Κι έτσι ο Αστρινός και η Χρυσόφιλη ζουν καλά κι εμείς καλύτερα!!!

 

-

γράφει η Νατάσσα Γ. Καραχρήστου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!