Κρέμεται ένα κλαδί με τον κίνδυνό του
Μέσα στο μεσημέρι· ένας ψίθυρος
Μυρωδιάς που χλευάζει τη διάφανη
Αντίφαση της ζέστας, μηρυκάζει
Την ησυχία, την ολοκληρώνει, καθώς
Άσπρα και κίτρινα φουσάτα από έντομα συνωμοτούν
Ν’ αρπάξουν την ωραία κοιμωμένη της μέρας και να την απάγουν
Μες το καστροβασίλειο του δάσους. Είσαι εκεί
Που σε άφησα: μια μάγισσα χωρική που ενστερνίζεται
Παρδαλές σερπαντίνες μελισσών και της χρυσόμυγας την ίριδα την
Χρυσοποίκιλτη που πάλλει
Κάτω από τις φιστικιές και μες τον ακαμουφλάριστο ήλιο.
Σε λέω, σε σιωπώ. Σε αγιάζω, σε μορφώνομαι.
Σε διαβάζω, σε αποστηθίζω.
Μελισσάκι τρελό που, παίζοντας, μ’ άγγιξε!
_
γράφει ο Στρατής Παρέλης
[…]Σε λέω, σε σιωπώ. Σε αγιάζω, σε μορφώνομαι.
Σε διαβάζω, σε αποστηθίζω.[…]
όμορφα λόγια Στρατή…
Να είσαι καλά Μάχη.
Ευχαριστώ!
Τι να σου πω φίλε μου βρέθηκα ξαφνικά απ΄το φθινόπωρο στο κατακαλόκαιρο με τις μυρωδιές του να γεμίζουν τις αισθήσεις μου.Είναι πράγματι ο “Χρωστήρας της μέρας” που έχει δουλέψει με τον τρόπο που μόνο ο Στρατής ξέρει να χειρίζεται με μαεστρία.
Γεια σου φίλε Χριστόφορε!
Επειδή έλειπα, ως συνήθως, και ήρθα τώρα, χάρηκα πάρα πολύ για την παρουσία σου και το σχόλιό σου.
Ελπίζω να είσαι καλά και να περνάς υποφερτά τουλάχιστον.
“Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή”, βλέπεις- όπως λέει και ο τραγουδιστής..