Select Page

Χώμα και νερό

Χώμα  και νερό

[Κι ήθελα να γράψω τόσα πολλά απόψε. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Αποφάσισα, λοιπόν, να σου γράψω ένα γράμμα, που δεν θα διαβάσεις ποτέ. Όμως, εγώ, θα καταφέρω μέσα σ ’αυτές τις αράδες να χωρέσω τα ουρλιαχτά που έπνιγα, μέχρι να μυρίζω το παρθένο χαρτί...]

Πολυαγαπημένε μου ήρωα,

Θα αναρωτιέσαι σίγουρα αν έχασα τα λογικά μου. Δεν τα ’χασα ακόμα. Σου γράφω, για να κρατώ την ζωντάνια σου μέσα μου! Προσπαθώ να συνηθίσω την απουσία σου, αλλά δεν μπορείς να συνηθίσεις κάτι ανύπαρκτο. Γιατί εσύ είσαι ακόμα εδώ.

Έκλαψα πολύ για σένα. Όχι, όμως, περισσότερο από σένα. Ξέρω, ότι δεν ήθελες να φύγεις. Τα μάτια σου, είχαν μια ασυγκράτητη δίψα για ζωή. Αχ, τα μάτια σου. Μια ζωή ολόκληρη κρυβόταν μέσα τους. Και τώρα τι; Δεν πειράζει. Εσύ έγινες ποτάμι, νοτιάς, χώμα και ήλιος. Θα ζεις σε άλλη γειτονιά, αλλά εκείνα τα πυρωμένα διαμάντια πάνω στο πρόσωπό σου, θα είναι ακόμα εδώ. Κληρονομιά πανάκριβη σε μένα και στα παιδιά μου. Τα μάτια σου θα μας παραδώσουν στο μέλλον. Κι ακόμα πιστεύω, πως η ψυχή σου χτυπά με τον ίδιο ακατανίκητο ρυθμό, που χτυπούσε πάντα.

Μακάρι να μπορούσες να δεις τον ουρανό, όπως τον είδαμε εμείς εκείνη την μέρα. Αλλά τι λέω, εσύ σίγουρα τον είδες, αφού εκεί ζεις. Ο ουρανός, λοιπόν, άνοιξε με θλίψη την αγκαλιά του και σε δέχτηκε. Άφησε μόνο λίγα από τα δάκρυά του να μας βρέξουν απαλά και να μας ξεπλύνουν. Να μας εξαγνίσουν. Μα δεν ήταν αρκετά για να σ’ ακολουθήσουμε. Πώς να χωρέσει σε μια σταγόνα η αιωνιότητα; Κι όμως, χώρεσε! Η αιωνιότητα εισέβαλε γλυκά μέσα σε μια σταγόνα της: Το σώμα σου! Κι εσύ έγινες χώμα.

Χώμα και νερό...

Με αγάπη...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

6 Σχόλια

  1. Spiros Makrigiannis

    Πολύ όμορφο κείμενο και πολύ κοντά στην σκέψη μου για τους δικούς μου πολυαγαπημένους γονείς που δεν είναι πια κοντά μου αλλά που δεν απουσίασαν ουσιαστικά ποτέ.

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια Σπύρο!

      Απάντηση
    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Μάχη μου σε ευχαριστώ για όλα!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Maria Bali

    Βαγγέλη μου, το κείμενό σου είναι βαθιά συγκλονιστικό! Πώς κατάφερες παιδί μου να βρεις τις λέξεις και να εξεικονίσεις τέτοιου μεγέθους συναισθήματα; Δεν έχω λόγια…..

    Απάντηση
    • Βαγγέλης Ζιμετάκης

      Εγώ δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!