Ψάχνω να δω αν ακούει ο Θεός
Ψάχνω σημάδια που δίνει ο καιρός
Ίσως αν βρέξει μου δείχνει ότι αρνείται
Μα ίσως των σύννεφων άλλος ηγείται

Ρέκβιεμ για το παρελθόν παραγγέλνω
Τάματα, γράμματα στ’ άβατα στέλνω
Πόλεμο κηρύσσω στον εαυτό μου
αυτόν τον κακό, κουραστικό αρχηγό μου

Τη μάχη όταν χάνω κλαίω σα χήρα
και αναθεματίζω τη μαύρη μου μοίρα
Μα όταν φτάνω στου Άδη τη θύρα
γυρνάω στον αδερφό του που μου λέει “μαρτύρα”

Ψάχνω να δω αν ακούει κανείς
Ακούω μια φωνή που μου λέει “μπορείς”
Ίσως έχω πια τρελαθεί
Ίσως από ώρα να είμαι νεκρή

Μα άμα ήμουν, δε θα πονούσα
Αυτό το μαχαίρι δε θα κρατούσα
Αυτό το μαχαίρι που κόκκινο στάζει
και την πληγή σε φιλί την αλλάζει

Δεν έχω δάκρυ, ούτε καημό
Μονάχα ένα μέλλον φανταστικό, νοερό
Εσύ μόνο ξέρεις πόσο υποφέρω
Και πόσο υποφέρεις μονάχα εγώ ξέρω

Κανένας δεν είναι εδώ νικητής
Μα ούτε δύναται και να χάσει κανείς
Είναι αγώνας που δεν έχει τέρμα
Μονάχα φιλάθλους τ’ αστέρια τα έρμα

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου