Ψυχής αθανασία

12.11.2014

 

 

Σαν ένα όνειρο θα γυρνώ μες στα βράδια,

θα  ζωντανεύω την αυγή, θα βλέπω τον ήλιο,

θα πεθαίνω και θα γεννιέμαι κάθε φορά, κάθε στιγμή.

Ένας αέρας θα γίνομαι ζεστός, και η δύση πάντα

θα με βρίσκει να καρτερώ τη ζωή ξανά στο χάραμα,

μέχρι η ψυχή ν’ αδειάσει από ανάσες,

να γεράσει και να παρασυρθεί, σαν σκόνη στου πελάγους την ορμή.

Να λιώσει, να τελειώσει.

Θα ζω και θα υπάρχω κάθε φορά κάθε στιγμή,

αθάνατη θα είμαι.

Στην αγάπη, και στων ερώτων τα κύματα εγώ θ’ ανασαίνω,

θα ζωντανεύω προσμένοντας να νιώσω των κορμιών τη δίψα.

Τη δίψα για ζωή.

 

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου