Select Page

Όμοροι χτύποι

Όμοροι χτύποι

 

 

Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου

κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι

Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι

μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα

φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό

Στο σκοτάδι που μας επέβαλλαν

αστρικά ταξίδια κάνουν οι σκέψεις

Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου

Γιατί στην κόρη του ματιού μας

Λαμπυρίζει ακόμα του ήλιου

μια γενναία αχτίδα αστραφτερή

Καθημερνά ονειρεύεται με πάθος

Του όμορφου ήλιου να μοιάσει

Σα μεγαλώσουν τα όνειρά μας

Βουνά με πηγές και θυμάρι θα γίνουν

να ζωγραφίσουν το δρόμο της

Ελπιδοφόρα Ανατολή να χαράξει

Κι ας ταξιδέψει σε έτη πρωτόγνωρα

ξέχωρο αστέρι από τα άλλα ξενικό

Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου

Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά

ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

22 Σχόλια

  1. Ιφιγένεια Τέκου

    “Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους” . Εξαιρετικό το κείμενό σου!!!

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Δεν ξεπέσαμε αγαπητή μου Μάχη
    Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά
    ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους

    Ίσως ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε με ένα λεπτό διαχωριστικό σχεδόν αραχνοΰφαντο ανάμεσά μας μόνο, όριο μοναδικό…. Σαν γενική ιδέα και νόημα, μοιάζει με το “Ηλιοβασίλεμα” μου που είχα και την χαρά να μελοποιηθεί από τον Παναγιώτη Μπερλή (Διάφανα Κρίνα) μια και ήταν γραμμένο πάνω σε πίνακα της συζύγου του….
    Ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε τόσο μα τόσο κοντά… Ήχησε η καρδιά μου με όμορους χτύπους πλάι στην δική σου…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Το οτι βρεθήκαν κοντά οι γραφές μας σε αυτό το ποίημα δίνει χαρά και ελπίδα και επιβεβαιώνει τη γειτονιά των χτύπων μας, που μας θέλουν να μαστε κοντά ο ένας στον άλλον και όχι μακριά. Από εκείνες τις γειτονιές που φτιάχνουν θαύματα και γεμίζουν με καρεκλάκια έξω απο τις αυλόπορτες χαχανίζοντας τα βράδια και σχεδιάζοντας σίγουρα ένα καλύτερο Αύριο. Θα χαρώ να διαβάσω το έργο σου Σπύρο.

      Την καλημέρα μου και σε ευχαριστώ

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    […Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου

    Γιατί στα στήθη μας φυτεμένες γερά

    ηχούν οι καρδιές με όμορους χτύπους…]

    Τυχερή που σε έχω γνωρίσει, τυχερή που σε διαβάζω και μαθαίνω, τυχερή που σε εχω βρει Μάχη μου εδώ σε ένα χώρο με ζεστασιά!Πολύ όμορφο και γλυκό γραπτό να είσαι πάντα καλά!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Την τύχη την ορίσαμε εμείς Άννα μου ακόμα κι αν όλα φαίνονται να ήρθαν από μόνα τους… 😉

      Σε ευχαριστώ για τη ζεστασιά…

      Απάντηση
  4. drmakspy

    Ηλιοβασίλεμα

    Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι
    άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη
    πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι
    ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι…

    Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει
    γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι…
    Θα ‘ρθει πρωί και θα το δεις θ’ ανθίζει
    μέσ’ απ’ το κύμα η ελπίδα μας και πάλι…

    Όταν η νύχτα πλησιάζει μην τρομάζεις
    σκέψου στο φως που φεύγει κάτι νέο
    κακό στο νου σου τέτοιες ώρες πια μην βάζεις
    δώσε στον κόσμο την αυγή κάτι ωραίο.

    Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου
    Γιατί στην κόρη του ματιού μας
    Λαμπυρίζει ακόμα του ήλιου
    μια γενναία αχτίδα αστραφτερή”

    Κι είναι αυτή η αχτίδα που μας κρατά ζωντανούς πάνω από το χάος… που σκίζει τα σκοτάδια της αβύσσσου… που πρέπει να φυλακίσουμε μέσα στην ψυχή μας!
    Συγχαρητήρια, Μάχη μου – τόσο ευαίσθητο και τόσο ανθρώπινο!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ. Αυτή η αχτίδα..τόση δα…αλλά τόσο φωτεινή τόσο ζεστή…Αρκεί μια στάλα φως για να φωτίσει ένας καλύτερος δρόμος…Αρκεί να μπει στο οπτικό μας πεδίο…Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα να τον περπατήσουμε εκείνον το δρόμο…Αρκεί να νιώσουμε πόσο δυνατό βήμα μπορούμε πράγματι να κάνουμε…

      την καλημέρα μου

      Απάντηση
  6. Παναγιώτης Σκοπετέας

    … Μη σε νοιάζει που
    πάλι βράδιασε …

    μέρα φωτεινή σ᾽ αδημονεί
    τ´όνειρο να ξέρεις
    δεν ντροπιάζεται βασιλιάς
    γυρεύει να γενεί …

    Πολύ όμορφο ποίημα, με
    θέμα που σε κρατά στη ζωή …

    Καλημέρα Μάχη!

    Απάντηση
  7. Ανώνυμος

    Βουνά με πηγές και θυμάρι θα γίνουν…Τι υπέροχος στίχος!
    Ευωδιάζει προσμονή και υπόσχεση!

    Απάντηση
  8. Ελένη Ιωαννάτου

    …Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου

    κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι

    Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι

    μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα

    φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό…

    Όχι δεν ξεπέσαμε Μάχη μου. Δεν θα ξεπέσουμε ποτέ!
    Η ιδέα, η πάλη, το όνειρο δεν ξεπέφτουν ποτέ.
    Σε όσα κλουβιά και να μας βάλουν, όσους μαντρότοιχους και να σηκώσουν, ως πουλιά ψηλά θα πετάξουμε στον δεύτερο γαλάζιο ουρανό μας…

    Σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ για το ποίημα – ελπίδα!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!