Θαρρείς πως θέριεψε σαν εφιάλτης το κακό…
μεθοδευμένη η καθυπόταξη του ανθρώπου!!!
Δρόμος ανοίγεται που οδεύει πια στον εξευτελισμό…
ψάχνει πατρίδα η ψυχή… μα αρκείται στο
Όπου!!!
Όπου μπορεί να γύρει ένα κορμί να ξαποστάσει!
Όπου τα όνειρα δεν θα ‘ναι πια εφιάλτες!
Όπου η ανάσα ως τους πνεύμονες θα φτάσει!
Κι ας είν’ το Όπου… λίγη γη γεμάτη
Λάσπες!
Κι αναμετριούνται οι ισχυροί και οι πατρίδες!
Φράχτες ντροπής υψώνουν πάλι οι πατριώτες!…
Γίνονται ένα με τις λάσπες οι ελπίδες…!
Κι αναρωτιούνται οι λαοί ποιοι είναι οι
Προδότες!
Ποιοι είν’ όλοι αυτοί που τη ζωή μας τώρα ορίζουν;
Ποιοι; Που τα όνειρα κυλούν μέσα στη λάσπη!
Αφέντες τίνος; Που σε ράτσες μας χωρίζουν!…
Και που ο Χριστός; Που μίλαγε πάντα…για ποιαν
Αγάπη…;
Και πάλι να… τα χνάρια και το όνειρό του ανθρώπου,
γίνονται ελπίδες και το δρόμο τους φωτίζουν.
Μια νύχτα ακόμη ας κουρνιάσουν σ’ αυτό το Όπου!…
Κι ίσως απ’ αύριο την τύχη τους οι ίδιοι να
Ορίζουν!!!
_
γράφει η Σοφία Ντούπη
Να την η Σοφία μας με την ασυνήθιστη γι’αυτήν θεματολογία. Μα,είτε η θεματολογία της είναι πικρά κοινωνική , είτε γλυκά ερωτική είναι πάντοτε τρυφερή, πολιτισμένη και αξιαγάπητη.Όμορφο Σ /Κ να έχεις.
Λενάκι μου, κάθε φορά και διαφορετικό το διαδικτυακό σου στίγμα. Μια μας βγαίνεις σαν ανώνυμη μια με το όνομά σου στα Ελληνικά και μια στα ξένα!!!! Μας ελπίσεις πάντα και μας κρατάς σε εγρήγορση!!!! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!!! Να έχεις ένα όμορφο Σ.Κ. Φιλιά!!!!!!
Ιδιοτροπία του υπολογιστή Σοφία μου και με ξεπερνάει, μην αρχίσω και τα παίρνω στο κρανίο πια μα δαύτον
Η ελπίδα, και το δικό μου … όπου … Κα Ντούπη!
Πανέμορφη ποιητική στιγμή γεμάτη φως που παραμυθεί …
Καλό ΣΚ …
Μεγάλη τιμή για μένα τα λόγια σας!!! Σας ευχαριστώ από καρδιάς!!! Να είστε πάντα καλά!!!!
Αυτό το όπου ψάχνουμε, Σοφία μου, να ξαποστάσει η ψυχή μας. Πολύ ιδιαίτερο το ποίημά σου, μου άρεσε πολύ! 🙂
Ευχαριστώ πολύ Έλενα μου!!!Είθε να βρει ο καθένας μας το ¨Όπου¨ του!!! Καλό βράδυ!!!
κ. Σοφία Ντούπη, παρότι που είμαι ένας νέος στον χώρο της ποίησης, παίρνω το θάρρος να σας σχολιάσω το έργο σας. Το ποίημα σας κατά την γνώμη μου κατάφερε να αναπαραστήσει με αληθοφάνεια την ανθρώπινη σκέψη όσο αναφορά την αγάπη και γενικότερα άλλες ηθικές αξίες και συναισθήματα όπως η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και εύχομαι να συνεχίσετε να εκφράζετε απόψεις -όπως αναφέρατε- λαών.
Καλημέρα! Τι μπορεί να απαντήσει τώρα κανείς σε ένα τόσο επαινετικό σχόλιο! Νομίζω πως ένα μεγάλο Ευχαριστώ είναι λίγο!!! Όσο για τις απόψεις των λαών… Εγώ θα ρωτήσω.. Αρκεί αυτο;Αρκεί που μόνο τις εκφράζουμε; Ευχαριστώ!!!!!
Πόσο ωραίο και αληθινό σε κάθε του λέξη το ποίημά σου, Σοφία ! Καλή συνέχεια!
Ευχαριστώ πολύ Μάρθα μου!!! Καλή σου μέρα!!!!
κ. Ντούπη θα συμφωνήσω μαζί σας. Σαφώς, να εκφράζουμε και να υποστηρίζουμε απλώς την αλήθεια οδηγούμαστε απλά στην επιθυμία μιας στιγμής. Εάν την κάνουμε πράξη τότε έχουμε βοηθήσει τους συναναθρώπους μας και κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό. Ωστόσο, στα παλιότερα χρόνια εάν κάποιος ήθελε να επιβληθεί πολιτικά ( δηλαδή να κατακτήσει μία πόλη) κατέστρεφε τα βιβλία, έγγραφα και γενικότερα ό,τι είχε σχέση με την ελευθερία γνώμης και έκφρασης -που πολλές φορές ήταν σε αντιπαράθεση με το καθεστώς- γιατί υπήρχε ο φόβος ότι θα επηρεαστούν οι πολίτες και θα εξεγερθούν. Εσείς έχετε καταφέρει να κάνετε αυτό το βήμα κάτι που το καθιστά πραγματικά ένα λογοτεχνικό έργο.
Μεγάλο το θέμα που ανοίγετε κ. Σαγρή και παρότι έχω άποψη…( κι ας είμαι μια απλή γυναικούλα του λαού…!) Θα σας απαντήσω με τα λόγια ενός ανθρώπου που άφησε ιστορία και τη σφραγίδα του σ’ αυτόν τον τόπο!!!!!
«Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του!!!»
¨Οδυσσέας Ελύτης¨
Αυτό φοβάμαι κ. Σαγρή αυτή η καθυπόταξη με τρομάζει και κάνει την καρδιά μου να καλπάζει και ψάχνει να ακουμπήσει τις ελπίδες και τις ζωές των λαών σ’ αυτό το «Όπου!» Και για τον φόβο μου αυτό δεν φταίει ούτε η Άνοιξη ούτε η ηλικία μου (όπως πολύ σωστά τοποθετεί στο λόγο της η φίλη Αθηνά Μαραβέγια) Φταίει η βαρβαρότητα που δεν έχει πάρει ακόμη τη εικόνα των καμένων βιβλίων!!! Όμως έχει μορφή, είναι δίπλα μας υψώνει τείχους και μας αγγίζει!!! Γιατί οι ψυχές των παιδιών που χάθηκαν στο Αιγαίο πονάνε!!!
Ευχαριστώ!!!!!!!
Σοφία μου ανθρώπινα τα λόγια σου και ομορφογραμμένα…Μακάρι ποια το όπου…να βγάλει σε αυτο το που ….που επιθυμεί η κάθε καρδιά…
Μακάρι Μάχη μου… ευχαριστώ πολύ… την αγάπη μου σε όλους σας!!!
Με εκφράζει απόλυτα το ποίημά σου Σοφία μου … δυνατό μήνυμα … σε ευχαριστώ!!
Εγώ σ’ ευχαριστώ Άννα μου!!! Καλό απόγευμα!!!
Σπάνια ένα ποίημα αγγίζει ένα θέμα που αιμορραγεί …χωρίς να δημιουργήσει πόνο…
Αυτό το υπέροχο ποίημα σου , Σοφία μου , ακουμπάει πάνω στο χαρτί όλη τη βαρύτητα ενός θέματος που οι δυνατοί του κόσμου αυτού φόρτωσαν στις κοκαλιάρικες πλάτες ΤΟΣΩΝ ΚΑΙ ΤΟΣΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ…..
Μπράβο Σοφία μου!!!?
Πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου αγαπημένη μου Χρυσούλα, και αναρωτιέμαι αξίζει τον κόπο για λίγη δύναμη παραπάνω(των δυνατών αυτού του κόσμου)να χάνονται τόσες ψυχές??? Ευχαριστώ πολύ!!! Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα… Φιλιά πολλά!!!
Διαφορετικό θέμα αλλά και πάλι τα καταφερες να μας αγγίξεις . Μπράβο Σοφία.Σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας; Πως τα καταφέραμε έτσι; Γιατί όλοι μας έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης. Ας ελπίζουμε να πραγματοποιηθεί ο τελευταίος στίχος γρήγορα.
Έτσι είναι Ευαγγελία μου όλοι έχουμε ευθύνη για όσα συμβαίνουν γύρω μας!!! Όμως παρόλα αυτά, πρέπει να ήμαστε αισιόδοξοι αλλάζοντας πλεύση… αν μη τι άλλο το οφείλουμε στα παιδιά μας!!!!
“Ποιοι είν’ όλοι αυτοί που τη ζωή μας τώρα ορίζουν;
Ποιοι; Που τα όνειρα κυλούν μέσα στη λάσπη!
Αφέντες τίνος; Που σε ράτσες μας χωρίζουν!..
“Μίλησε στην ψυχή μου το ποίημά σου, Σοφία. Καλή σου μέρα!
Καλημέρα Χριστίνα μου. Χαίρομαι που σε άγγιξε…σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!!!
Η τέχνη έχει φωνή , επαναστατεί και ελπίζει…. Δεν αρκεί μόνο αυτό, μα δείχνει πως είμαστε παρόντες. Περιμένουμε, δεν υπομένουμε, την ώριμη στιγμή .
Έχεις δίκιο Elina ο καθένας με τον τρόπο του… ως που να ωριμάσει και να έρθει η στιγμή που δεν θα υπάρχουν φράχτες και η ελπίδα και το όνειρο δεν θα κουρνιάζουν Όπου!!!!