Θαρρείς πως θέριεψε σαν εφιάλτης το κακό…

μεθοδευμένη η καθυπόταξη του ανθρώπου!!!

Δρόμος ανοίγεται που οδεύει πια στον εξευτελισμό…

ψάχνει πατρίδα η ψυχή... μα αρκείται στο

Όπου!!!

Όπου μπορεί να γύρει ένα κορμί να ξαποστάσει!

Όπου τα όνειρα δεν θα ‘ναι πια εφιάλτες!

Όπου η ανάσα ως τους πνεύμονες θα φτάσει!

Κι ας είν’ το Όπου... λίγη γη γεμάτη

Λάσπες!

Κι αναμετριούνται οι ισχυροί και οι πατρίδες!

Φράχτες ντροπής υψώνουν πάλι οι πατριώτες!…

Γίνονται ένα με τις λάσπες οι ελπίδες...!

Κι αναρωτιούνται οι λαοί ποιοι είναι οι

Προδότες!

Ποιοι είν’ όλοι αυτοί που τη ζωή μας τώρα ορίζουν;

Ποιοι; Που τα όνειρα κυλούν μέσα στη λάσπη!

Αφέντες τίνος; Που σε ράτσες μας χωρίζουν!...

Και που ο Χριστός; Που μίλαγε πάντα...για ποιαν

Αγάπη...;

Και πάλι να... τα χνάρια και το όνειρό του ανθρώπου,

γίνονται ελπίδες και το δρόμο τους φωτίζουν.

Μια νύχτα ακόμη ας κουρνιάσουν σ’ αυτό το Όπου!...

Κι ίσως απ’ αύριο την τύχη τους οι ίδιοι να

Ορίζουν!!!

 

 

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!