Όσο μπορείς, μείνε παιδί

16.06.2015

 

Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο ή ερέθισμα που να δικαιολογεί μια ξαφνική παρέλαση αναμνήσεων, κι ενώ πίστευα ότι είχα μάθει πώς να «κλείνω» τα παράθυρα του παρελθόντος, μεταφέρθηκα νοερά δύο δεκαετίες πίσω, τότε που καθόμουν στο σαλονάκι της γιαγιάς μου πίνοντας ζεστό γάλα με μέλι και μέσα του μπανιάριζα αφράτα μπισκοτάκια κανέλας εμποτισμένα με τη μυρωδιά της. Μια μυρωδιά που περιλάμβανε λίγη tosca άρωμα, απορρυπαντικό tide, τηγανίλα από το μεσημεριανό τραπέζι και… τόσα άλλα που αν τα συνθέσεις όλα μαζί φτιάχνουν τη γιαγιά Ελένη.

«Να σε βάλω λίγο ακόμα τζάνεμ (ψυχή μου);»

«Αν τρώω πολύ θα μεγαλώσω γρηγορότερα γιαγιά;»

«Γιατί μπρε βιάζεσαι να μεγαλώσεις; Μακάρι όλοι να μέναμε παιδιά για πάντα. Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος» αναστέναζε και τα μάτια της χάνονταν σ’αυτό το λεπτό χώρισμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Ήξερα πως η γιαγιά μου είχε περάσει άσχημα όταν ήταν μικρή και δεν είχε χαρεί την ανεμελιά και την ασφάλεια που αναλογεί σε ένα παιδί. Είδε το σπίτι της να καίγεται, τον αδελφό της να χάνεται για πάντα κάπου εκεί ανάμεσα στον «συνωστισμό», άκουσε τους θρήνους και τα κλάματα για την βιασμένη εγκατάλειψη της πατρίδας της.

Ο αδελφός της. Δεν σταμάτησε ποτέ να τον ψάχνει και να τον σκέφτεται.

«Τρέχαμε σαν τους τρελούς να σωθούμε, να βρούμε καράβι να φύγουμε. Ο πατέρας με είχε πάρει αγκαλιά και η μάνα μου κράταγε από το χέρι τον Παντελάκο. Χωνόμασταν και σπρωχνόμασταν μαζί με τους υπόλοιπους όταν η μάνα μου ούρλιαξε «το παιδί! Το παιδί χάθηκε!». Κοίταζε το χέρι της να κρέμεται αδειανό και δεν το πίστευε. Ήθελε να ψάξει μα δεν γινόταν. Ο πατέρας μου την τράβαγε απότομα κι εκείνη σπάραζε. Έπρεπε να φύγουμε αλλιώς ήμασταν χαμένοι».

Αχ αυτή η μνήμη! Μοιάζει με μια κακομούτσουνη γραμματέα που αρχειοθετεί το παρελθόν σε μικρά κουτιά ανασύροντάς το από τα συρτάρια της όποτε εκείνη θελήσει. Τα ανακαλεί ή τα κρύβει κατά βούληση. Κι εμείς… εμείς δεν μπορούμε να επέμβουμε. Είμαστε δικοί της. Της ανήκουμε.

Γιαγιά μου είχες δίκιο τελικά. Δεν έπρεπε να βιάζομαι τόσο για να μεγαλώσω!!!

 

_

γράφει η Ιφιγένεια – Ειρήνη Τέκου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Ιφιγένεια δεν ξέρω αν είναι αυτοβιογραφικό αλλά είναι υπέροχο. Η γραφή σου με κέρδισε με το καλημέρα σας στη σελίδα στο έχω ξαναπεί!

    Συνδύασες αναμνήσεις, νοσταλγία και πόνο παραστατικά ολοζώντανα με συναίσθημα…

    Μπράβο και πάλι!

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Μάχη Τζουγανάκη ναι είναι αυτοβιογραφικό! Εντελώς άξαφνα θυμήθηκα πριν από λίγες μέρες μια συνομιλία που είχα με τη γιαγιά μου πριν από χρόνια! Πονεμένη ιστορία!!! Κάτι μου έκανε όλο αυτό κι ήθελα να το γράψω. Το αποτέλεσμα το διάβασες! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια Μάχη μου!!!!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ιφιγένεια η ιστορία αυτή είναι πολύ συγκινητική!!
    Την διάβαζα και ανατρίχιασα!!

    Φαίνεται βιωματική όπως ανέφερε και η Μάχη, αλλά
    κι αν δεν είναι, σίγουρα την βίωσε κάποιος άλλος που
    ζει ανάμεσά μας.

    Να είσαι καλά!
    Καλό σου βράδυ!!!

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Ελένη Ιωαννάτου σε ευχαριστώ!!! Η ιστορία είναι της γιαγιάς μου όπως μου την μετέφερε αρκετές φορές κλαίγοντας!!!! Μια ιστορία πικρή που δυστυχώς ήταν κοινή για πολλούς Μικρασιάτες!!! Καλό σου βράδυ!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου