Όσο μπορείς, μείνε παιδί

16.06.2015

 

Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο ή ερέθισμα που να δικαιολογεί μια ξαφνική παρέλαση αναμνήσεων, κι ενώ πίστευα ότι είχα μάθει πώς να «κλείνω» τα παράθυρα του παρελθόντος, μεταφέρθηκα νοερά δύο δεκαετίες πίσω, τότε που καθόμουν στο σαλονάκι της γιαγιάς μου πίνοντας ζεστό γάλα με μέλι και μέσα του μπανιάριζα αφράτα μπισκοτάκια κανέλας εμποτισμένα με τη μυρωδιά της. Μια μυρωδιά που περιλάμβανε λίγη tosca άρωμα, απορρυπαντικό tide, τηγανίλα από το μεσημεριανό τραπέζι και… τόσα άλλα που αν τα συνθέσεις όλα μαζί φτιάχνουν τη γιαγιά Ελένη.

«Να σε βάλω λίγο ακόμα τζάνεμ (ψυχή μου);»

«Αν τρώω πολύ θα μεγαλώσω γρηγορότερα γιαγιά;»

«Γιατί μπρε βιάζεσαι να μεγαλώσεις; Μακάρι όλοι να μέναμε παιδιά για πάντα. Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος» αναστέναζε και τα μάτια της χάνονταν σ’αυτό το λεπτό χώρισμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

Ήξερα πως η γιαγιά μου είχε περάσει άσχημα όταν ήταν μικρή και δεν είχε χαρεί την ανεμελιά και την ασφάλεια που αναλογεί σε ένα παιδί. Είδε το σπίτι της να καίγεται, τον αδελφό της να χάνεται για πάντα κάπου εκεί ανάμεσα στον «συνωστισμό», άκουσε τους θρήνους και τα κλάματα για την βιασμένη εγκατάλειψη της πατρίδας της.

Ο αδελφός της. Δεν σταμάτησε ποτέ να τον ψάχνει και να τον σκέφτεται.

«Τρέχαμε σαν τους τρελούς να σωθούμε, να βρούμε καράβι να φύγουμε. Ο πατέρας με είχε πάρει αγκαλιά και η μάνα μου κράταγε από το χέρι τον Παντελάκο. Χωνόμασταν και σπρωχνόμασταν μαζί με τους υπόλοιπους όταν η μάνα μου ούρλιαξε «το παιδί! Το παιδί χάθηκε!». Κοίταζε το χέρι της να κρέμεται αδειανό και δεν το πίστευε. Ήθελε να ψάξει μα δεν γινόταν. Ο πατέρας μου την τράβαγε απότομα κι εκείνη σπάραζε. Έπρεπε να φύγουμε αλλιώς ήμασταν χαμένοι».

Αχ αυτή η μνήμη! Μοιάζει με μια κακομούτσουνη γραμματέα που αρχειοθετεί το παρελθόν σε μικρά κουτιά ανασύροντάς το από τα συρτάρια της όποτε εκείνη θελήσει. Τα ανακαλεί ή τα κρύβει κατά βούληση. Κι εμείς… εμείς δεν μπορούμε να επέμβουμε. Είμαστε δικοί της. Της ανήκουμε.

Γιαγιά μου είχες δίκιο τελικά. Δεν έπρεπε να βιάζομαι τόσο για να μεγαλώσω!!!

 

_

γράφει η Ιφιγένεια – Ειρήνη Τέκου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Ιφιγένεια δεν ξέρω αν είναι αυτοβιογραφικό αλλά είναι υπέροχο. Η γραφή σου με κέρδισε με το καλημέρα σας στη σελίδα στο έχω ξαναπεί!

    Συνδύασες αναμνήσεις, νοσταλγία και πόνο παραστατικά ολοζώντανα με συναίσθημα…

    Μπράβο και πάλι!

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Μάχη Τζουγανάκη ναι είναι αυτοβιογραφικό! Εντελώς άξαφνα θυμήθηκα πριν από λίγες μέρες μια συνομιλία που είχα με τη γιαγιά μου πριν από χρόνια! Πονεμένη ιστορία!!! Κάτι μου έκανε όλο αυτό κι ήθελα να το γράψω. Το αποτέλεσμα το διάβασες! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια Μάχη μου!!!!

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ιφιγένεια η ιστορία αυτή είναι πολύ συγκινητική!!
    Την διάβαζα και ανατρίχιασα!!

    Φαίνεται βιωματική όπως ανέφερε και η Μάχη, αλλά
    κι αν δεν είναι, σίγουρα την βίωσε κάποιος άλλος που
    ζει ανάμεσά μας.

    Να είσαι καλά!
    Καλό σου βράδυ!!!

    Απάντηση
    • Ιφιγένεια Τέκου

      Ελένη Ιωαννάτου σε ευχαριστώ!!! Η ιστορία είναι της γιαγιάς μου όπως μου την μετέφερε αρκετές φορές κλαίγοντας!!!! Μια ιστορία πικρή που δυστυχώς ήταν κοινή για πολλούς Μικρασιάτες!!! Καλό σου βράδυ!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου