Πάντα τον γοήτευαν

Πάντα τον γοήτευαν ιστορίες ανθρώπων στους οποίους δεν συνέβη, ποτέ, τίποτε·

ανθρώπων που έζησαν χωρίς, ποτέ, να έχει γίνει αντιληπτό το γεγονός της γέννησής τους·

ανθρώπων που δεν πέθαναν ποτέ, γιατί κανείς δεν ένιωσε, ποτέ, την έλλειψή τους.

Δύσκολες ιστορίες, οι πιο δύσκολες, που ιστορούνται μόνο με κλειστό το στόμα.

(Ο ακίνητος δρομέας, 1996 από τη συλλογή Η φωνή της σιωπής, Ποιήματα 1966-2000)

Αργύρης Χιόνης (22 Απριλίου 1943 – 25 Δεκεμβρίου 2011)

Ποιητής, πεζογράφος και μεταφραστής

Αποκαλούσε την ποίηση σαν το δεκανίκι ενός ανάπηρου κόσμου. Τη θεωρούσε αντίσταση στον θάνατο και τροχοπέδη στο κοινωνικό ολίσθημα. Για τον ίδιον τον ποιητή ήταν τρόπος ζωής και πίστευε ότι ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει καλά στη ζωή του. Έλεγε ότι ο κάθε ποιητής προσπαθεί ν’ αγγίξει την τελειότητα με τους στίχους του κι ελπίζει ότι ο αναγνώστης θα βρει τον εαυτό του μέσα στο δικό του ποίημα. Στα έργα του καταπιάνεται με τη φθαρτότητα της φύσης, την εφήμερη παρουσία του ανθρώπου, τα αποτρόπαια που συμβαίνουν στον κόσμο, την απληστία και πολλά άλλα. Ποιήματα και πεζογραφήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Το 1992 μέχρι και τον θάνατό του αποσύρθηκε σ’ ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας όπου ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης και της ποίησης.