Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Τα κατάφερα!.
3 χρόνια & δεν έχω πει ψέμα..
3 χρόνια, δεν μου είπες 1 καλημέρα
Χρόνος απουσίας για’ σένα, δημιουργίας για ’μένα!..

Είσαι η πιο πιστή μου αναγνώστρια αλλά ούτε την άποψη σου δεν μου λες..
Τα λάθη μας τα διαβάζουν άγνωστοι & δακρύζουν!
& εσύ..
Όποτε με βλέπεις, γυρίζεις τη πλάτη ώστε να κρύψεις τα δάκρυα
που 1 βράδι έκλεψες σε 1 στιγμή αδυναμίας από εμένα..
Ήθελες να χαμογελώ από ευτυχία & όχι από πόνο!..

Πες το ουτοπία, θα το δεχτώ..
Εξάλλου δεν γράφω για’ σένα..

..Πες ότι θες, δε με πειράζει..
1 μοναχά γνωρίζω & «χαμογελώ»..
Πως εμένα έπειτα από χρόνια,
θα με διαβάζουν!
Εσένα τώρα, θα σε «γράφουν»..
Κάνω λάθος;
..Απόδειξε το!

Γίνε αυθόρμητη!.. Όπως πριν..
Χαμογέλα ΞΑΝΑ!
..& έλα πες μου 1 Καλημέρα..
Ξέρεις που είμαι, δεν έφυγα!

..Αυτό μοναχά..

Από’ σένα 1 μόνο έμαθα..
..Πως ακόμη & το πιο μικρό λάθος είναι ικανό τη μοίρα σου να αλλάξει..
Σε ευχαριστώ..

 

του Κωνσταντίνου Κοφινά

Ο Κωνσταντίνος Κοφινάς  γεννήθηκε στην Αθήνα & μεγάλωσε στο Πόρτο Ράφτη, είναι νέος & κατοικεί σε τούτο τον πλανήτη 21 έτη. Είναι προπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα οργάνωσης & διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Από τα 1α του βήματα όμως, έπαψε να ελπίζει & ξεκίνησε να ονειρεύεται, 1 καλύτερο κόσμο που μυρίζει δυόσμο & ζωγραφίζει αλήθειες. Τα  ‘τελευταία’ 5 χρόνια ασχολείται με τη δημιουργία γράφοντας ποιήματα, χρονογραφήματα, παραμύθια αλλά & διηγήματα.
Στη καθημερινότητα του, λέει αλήθειες, λατρεύει τη μουσική, ζει το τώρα… σαν τώρα!

Γράφει στο Blog : http://invisible.pblogs.gr/

 

Ακολουθήστε μας

Ζητιάνεψαν την Δημοκρατία

Ζητιάνεψαν την Δημοκρατία

Κραυγές της λαίλαπας που χάραξε η ελπίδα, συχνότητες που σπάζουν τη γυάλινη καρδιά, ορμήστε στις μάσκες που φορά η δημοκρατία, ντροπιάστηκε η Αθήνα αυτή του μέγα Περικλή.   Ετόλμησαν οι ασεβείς να σηκώσουνε κεφάλι, αγγίξανε το λευκό φως με τα λασπωμένα χέρια...

Ξενιτεμένα μου Πουλιά…

Ξενιτεμένα μου Πουλιά…

Κάθε βράδυ ρωτώ τον πένθιμο ουρανό, αν είστε όλοι καλά. Και περιμένω τον ξενιτεμένο αγέρα, να 'ρθει να με δροσίσει.   Αγαπημένα μου πουλιά της ξενιτιάς, τι παντοδύναμα φτερά! Φτερά που ξέρουν να πετούν στα ξένα, μακριά από τη γη τους.   Ποια ψεύτικη μάνα σας...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ξενιτεμένα μου Πουλιά…

Ξενιτεμένα μου Πουλιά…

Κάθε βράδυ ρωτώ τον πένθιμο ουρανό, αν είστε όλοι καλά. Και περιμένω τον ξενιτεμένο αγέρα, να 'ρθει να με δροσίσει.   Αγαπημένα μου πουλιά της ξενιτιάς, τι παντοδύναμα φτερά! Φτερά που ξέρουν να πετούν στα ξένα, μακριά από τη γη τους.   Ποια ψεύτικη μάνα σας...

Νέα Τάξη Αταξίας — Manual Χρήσης Πολίτη 2.0

Νέα Τάξη Αταξίας — Manual Χρήσης Πολίτη 2.0

Κατέρρευσε η σκαλωσιά του παλιού χωρίς ήχο ειδοποίησης.   Είπαν: Νέα Τάξη. Και τύλιξαν το χάος σε συσκευασία premium με εγγύηση συμβατότητας.   Κάμερες υψηλής ευκρίνειας καταγράφουν την πτώση μας σε αργή κίνηση.   Στρώθηκε ο κόσμος με πλακάκια...

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας

Ένας μικρός, κόκκινος αναπτήρας πάνω στο χαμηλό τραπεζάκι του καθιστικού. Τον ξέχασες στο σπίτι μου, θυμάμαι, εκείνο το βράδυ που έβρεχε. Οι άνθρωποι πρέπει να δίνουν χώρο ο ένας στον άλλο, είπες, θυμάμαι. Χώρο και χρόνο κι ανάσες. Κι έφυγες βιαστικά, θυμάμαι.  ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό ποίημα σας ευχαριστώ!!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *