Το εξοχικό των Πετμεζαίων, στο οποίο ζούσε ο ήρωάς μας, βρισκόταν σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Λακωνίας. Χάριν αυτού θα τον ονομάσω Λεωνίδα. Μόνο που αυτός ο Λεωνίδας δεν ήταν άντρας, αλλά… καναπές. Ένας μεσαίου ύψους γεροφτιαγμένος, τετράγωνος καναπές από καρυδιά ντόπια, πάντα κομψός μεσ’ το μπλε-ρουά κοστούμι του. Ήταν μάλλον εσωστρεφής τύπος μιας και όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόταν εκεί, οι επισκέπτες ήταν λιγοστοί και αδιάφοροι. Όσο για τα υπόλοιπα έπιπλα του δωματίου –μια πολυθρόνα, ένα τραπεζάκι και ένα υποπόδιο- όλα πολύ νεότερά του, είχαν δημιουργήσει το δικό τους παρεάκι εκπέμποντας σε διαφορετικές απ’ αυτόν συχνότητες. Έτσι ο Λεωνίδας είχε συνηθίσει στη μοναξιά του.

Όλα αυτά μέχρι εκείνο το μεσημέρι της Παρασκευής που η οικοδέσποινα έφερε ένα

καινούριο “επισκέπτη” ή μάλλον “επισκέπτρια”.

-“ Είναι μία αυθεντική Βιεννέζικη καρέκλα!” είπε δείχνοντας τη με καμάρι στον άντρα της που ήταν μισοξαπλωμένος στον Λεωνίδα και διάβαζε την εφημερίδα του.

-“ Δεν είναι μία κούκλα;” συνέχιζε να την καμαρώνει. Ο Λεωνίδας προσπάθησε με το ένα του μάτι -το άλλο το κάλυπτε η ανοιχτή εφημερίδα του οικοδεσπότη- να δει την καινούρια του συγκάτοικο. Και ω! του θεάματος! Απέναντι του έστεκε μια στητή, φίνα αριστοκράτισσα, με λιγωμένη μέση, ολοστρόγγυλους γοφούς και εξαίσιες λεπτές γάμπες. Μακιγιαρισμένη κομψά από έμπειρο τεχνίτη λουστραδόρο με ένα φόρεμα ψάθινο που άφηνε υπονοούμενα για ένα σφιχτό κορμί, εξέπεμπε έναν ερωτισμό, που έκανε τον Λεωνίδα να πάθει ”love at first sight”, ”coup de foundre” και ”liebe auf den ersten blick” μαζί!

Όμως και η Βιεννέζα ”Σίσσυ”, έτσι θα ονομάσουμε την ηρωίδα μας χάριν προελεύσεως, δεν έμεινε ασυγκίνητη στη θέα του γεροδεμένου Λάκωνα. Οι φαρδιές του πλάτες, η σταθερότητα με την οποία πατούσε στο ξύλινο πάτωμα, το κομψό του ντύσιμο κι άνεση στο στήσιμο του την έκαναν να τον ερωτευτεί το ίδιο παράφορα όπως αυτός. Έγιναν λοιπόν ζευγάρι και χαίρονταν έναν έρωτα που έφτανε στο σύμπαν με τόσο συντονισμένες δονήσεις που θα τις ζήλευαν πολλά ανθρώπινα ζευγάρια.

Πράγματι ”ζήλεψε” η οικοδέσποινα. Κάποια ημέρα μ’ έναν ανάλγητο, φασιστικό ανθρώπινο τρόπο, διέκοψε αυτή την εξαίσια ροή ενέργειας που εισέρρεε στην υπέρσφαιρα από την ερωτική αυτή ζεύξη. Αλλοίμονο, η Σίσσυ μεταφέρθηκε να στολίσει το χολ της αστικής κατοικίας των Πετμεζαίων και τοποθετήθηκε δίπλα σ’ ένα ”ψηλομύτικο” τραπεζάκι Βενετσιάνικης μαρκετερί. Απέμεινε δε εκεί, μέχρι που γέρασε, τρύπησε η ψάθα της και την μετέφεραν στην αποθήκη – γηροκομείο επίπλων.

Ο Λεωνίδας τρελάθηκε! Λασκάρησαν οι σούστες του, θέλουν αντικατάσταση διέγνωσε ο οικοδεσπότης. ”Να τον πάρουμε να τον φτιάξουμε είναι καλός καναπές” αποφάσισε. Έτσι ο Λεωνίδας μεταφέρθηκε σε κακή κατάσταση στην πόλη και μέχρι να βρεθεί μάστορας καλός και… οικονομικός, τοποθετήθηκε στην αποθήκη. Και εκεί ω! Του θαύματος! Για οικονομία χώρου τοποθέτησαν τη Σίσσυ επάνω του. Ο γερο-Λάκωνας τρελός από χαρά πλέον, σφιχταγκάλιασε την σκεβρωμένη αγαπημένη του που άφησε το γερασμένο της κορμί να ξεκουραστεί στα μαξιλάρια του… για πάντα. Ήταν τότε που ένα αχνό λευκό φως ξέφυγε απ’ την πόρτα της αποθήκης κι άρχισε ν’ ανεβαίνει αστραπιαία στον ουρανό από το ανοιχτό παράθυρο. Έγινε αντιληπτό μόνο από την αγέρωχη Βενετσιάνα που αναγνώρισε στη θέα του χλωμού φέγγους τον αθάνατο έρωτα του Λεωνίδα και της Σίσσυς.

_

γράφει η Ματίνα Μαρδέλη