–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Η Ευχή ή Ευψυχία, είναι αεροσυνοδός, λατρεύει τον αέρα και στα 25 της χρόνια έχει ζήσει μια μεγάλη απώλεια που χρειάστηκε σχεδόν 3 χρόνια για να καταλαγιάσει μέσα της, χωρίς βέβαια να σβήσει.

Κατάγεται από ένα χωρίο της Θεσσαλονίκης, η μαμά της είναι ψυχίατρος, ο πατέρας της σεφ και η Κυριακή αδερφή και συγκάτοικός της στην Αθήνα είναι και αυτή αεροσυνοδός. Η Ευχή είναι ρομαντική, άκρως συναισθηματική, ανυπόμονη, αφοπλιστική, ειλικρινής και αρκετά διαφορετική από την πλειοψηφία.

Η ζωή της Ευχής ξεδιπλώνεται στις σελίδες του βιβλίου και μας μεταφέρει νοερά από το παρόν στο πρόσφατο παρελθόν, μας γνωρίζει τον Βύρωνα πιλότο στο επάγγελμα, την όμορφη σχέση τους, αλλά και το απρόσμενο ατύχημα στο οποίο ο τελευταίος θα χάσει τη ζωή του μαζί με 102 επιβάτες και το υπόλοιπο πλήρωμα του αεροσκάφους, στη μέση μιας πτήσης.

Θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια σχέση δοτική, όμορφη, γεμάτη αγάπη, μια σχέση που η Ευχή δεν είναι σε θέση να αφήσει πίσω της και να προχωρήσει τη ζωή της, μια σχέση που της στερεί τη δυνατότητα να ζήσει ελεύθερη και να ερωτευτεί ξανά, αφήνοντας στην άκρη τον ανδρικό πληθυσμό και βιώνοντας μια μοναχική και άχρωμη ζωή.

Αφού αποφασίζει να κλείσει πρόχειρα τον κύκλο του πένθους, αρχίζει δειλά – δειλά να εργάζεται ξανά, να βγαίνει και να συναναστρέφεται με κόσμο. Απρόσμενα στη ζωή της θα βρεθεί ο Στέφανος φροντιστής αεροσκαφών, ένας άστατος, κενός, μηδενιστής και πεισματάρης άνδρας που αλλάζει τις γυναίκες με ευκολία. Άκρως αντίθετοι χαρακτήρες με την Ευχή, με διαφορετικές αντιλήψεις για τις σχέσεις και τον έρωτα, θα έρθουν αρκετά κοντά και η συνέχεια θα είναι απρόβλεπτη και καταιγιστική.

Ο καφές στο Μοναστηράκι, το ταξίδι στο Παρίσι, ένα φιλικό γεύμα με ανυπολόγιστες εξελίξεις, ένα αστέρι που πέφτει, η διαμονή στη Βουδαπέστη και μια σχέση που δειλά – δειλά γεννιέται, είναι εικόνες από το παρελθόν αλλά και από το παρόν της πρωταγωνίστριας της ιστορίας που κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη στο ζενίθ του.

Ποια είναι η Γιώτα που παρασύρθηκε από τα λόγια του προικοθήρα Ευάγγελου και έμεινε έγκυος;

Τι σχέση έχει ο Στέφανος με τη Μίρκα και τη μικρή Στεφανία;

Γιατί ο Στράτος έχει τόσο απόμακρες σχέσεις με τον Στέφανο;

Ποιος ήρωας βρίσκει καταφύγιο στη συγγραφή και στις μελωδίες του πιάνου;

Ποιος ήρωας κρύβεται πίσω από έναν χαρακτήρα ρηχό, αποκρύπτοντας την ευαίσθητη πτυχή του;

Ερωτήσεις πολλές, νέα πρόσωπα που συνδέονται με τους πρωταγωνιστές και αποκαλύψεις που άλλοτε καίνε και άλλοτε αποτελούν το έναυσμα για επαναπροσδιορισμό.

Στο βιβλίο θα διαβάσουμε για ένα ρομαντικό dinner in the sky, για τη βίαιη συνάντηση με το παρελθόν, για τη σαρωτική αλήθεια που σαν θύελλα σκορπά πανικό και τρόμο, για έναν έρωτα που δικάζεται αδίκως στο βωμό του ψέματος, για την απόδραση στο πατρικό σπίτι της Ευχής αλλά και το ταξίδι αστραπή που θα πραγματοποιήσει ο Στέφανος για να λάβει αγχωμένος τις απαντήσεις που θα τον φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματικότητα που και εκείνος αγνοεί.

Η γρήγορη ροή της ιστορίας, η καταιγιστικές εξελίξεις και οι αναπάντεχες τροπές είναι μερικά από τα στοιχεία που λάτρεψα στο βιβλίο. Και εκεί που λες ότι τα έχεις διαβάσει όλα, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια εισαγωγή σε ψυχιατρείο, μια απρόσμενη συγκατοίκηση, λιποθυμίες που συνοδεύονται με καταπραϋντικές αγκαλιές και ένα αυτοάνοσο νόσημα που καραδοκεί να εκτοπίσει την ευτυχία.

Ο φίλος Διονύσης, η Μάγδα που ζει και εργάζεται στο Τορόντο, η όψη της θάλασσας που έχει τη δύναμη να καταλαγιάσει τη φουρτούνα μιας ψυχής και ένας μήνας συνειδητοποίησης μακριά από όλα, κλείνουν την αυλαία με όμορφο και ελπιδοφόρο τρόπο.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση, για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Ελευθερίας Τσιντάρη, ένα μικρό βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…οι άνθρωποι πάντα αποζητούν αυτά που δεν μπορούν να έχουν…

Το βιβλίο το λάτρεψα. Το διάβασα με μια ανάσα και αφού το έκλεισα το κράτησα στα χέρια μου αρκετή ώρα, έχοντας την ανάγκη να μείνω ανάμεσα στους ήρωες λίγο ακόμα. Μια ιστορία για την αγάπη και τη δύναμή της, μια ιστορία που εξιστορεί τα παιχνίδια της τύχης αλλά και της μοίρας, μια ιστορία για την ελπίδα, την ευτυχία και τον αγώνα που πρέπει να δίνουμε για την απόκτησή τους.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Η Ελευθερία Τσιντάρη γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1998. Από την ενηλικίωσή της και έπειτα εργάζεται ως αεροσυνοδός σε χώρες του εξωτερικού. Στην ηλικία των δεκατριών άρχισε να γράφει παραµύθια σε ένα τοπικό περιοδικό και από τότε ξεκίνησε και η ενασχόλησή της µε τον κόσµο της τέχνης. Αργότερα, στο λύκειο, της απονεµήθηκε το πρώτο πανελλήνιο βραβείο για την ταινία µικρού µήκους που δηµιούργησε µε την οµάδα της (η ίδια έγραψε το σενάριο και ανέλαβε τη σκηνοθεσία), µε τίτλο «Όσο µπορούµε». Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφορεί µε τίτλο Χωρίς την ελπίδα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.