Τα βράδια όταν πέφτω να κοιμηθώ, όταν κουρασμένος από τις εμπειρίες της ημέρας ακουμπώ στο κρεβάτι, τότε είναι που έρχονται στην παρέα μου, οι ήρωες των παραμυθιών που διάβαζα μικρός. Ήρωες με μαγικές δυνάμεις, ήρωες τρανοί, αγέρωχοι μπρος στο χρόνο.

Όταν ξαπλώσω, εκεί που σιγά σιγά λαγοκοιμάμαι, τότε είναι που έρχονται. Μάχες με θηρία μεγάλα και καλικάτζαροι με ένα μάτι. Γκρεμίζουν κτήρια στην ορμή τους οι κακοί, οι ήρωες με υψηλό το αίσθημα του καλού προσπαθούν να νικήσουν τον εχθρό. Ποιον απειλεί; Ίσως τους ανθρώπους στα σπίτια, που ήρεμα ζουν, αυτούς που στην ανάπαυλα της καθημερινότητας τους ξεκουράζονται.

Μια μέρα σαν και αυτή, κατά την περίοδο του εγκλεισμού το 2020, είχα φανταστεί τους πιο δυνατούς και θαρραλέους μου ήρωες. Απροσδόκητα όλοι μπροστά, παρατεταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, επαναστατούσαν εναντίον μου. Κοιτάζουν τον σκηνοθέτη! Ένα δέος άρχισε τότε, το ένοιωθα ισχνά, από την σπονδυλική μου στήλη να ανεβαίνει έως τον κρόταφό μου. Περίεργο σκέφτηκα, παρόλα αυτά συνέχισα να βλέπω την ιστορία.

Άρχισαν να μου μιλούν, μα τι μπορεί να θέλουν να μου πουν, είναι φανταστικοί! Επικέντρωσα αργά την προσοχή μου σε αυτούς και είδα ότι μου έδειχναν κάτι, μια σκιά είχε σκεπάσει την πόλη. Η σκιά είχε αέρινη μορφή, μορφή ακαθόριστη. 

Μου είπαν πως αυτός δεν ήταν δικός τους εχθρός, είχε έρθει αποκλειστικά για εμένα. Είχε μέσα του τις σκέψεις και τις εμπειρίες που απέφευγα, τα άγχη που έκρυβα ακόμα και από εμένα.

Ένα σύγκρυο με έπιασε καθώς το βλέμμα μου πήγαινε όλο και πιο κοντά του.  

Αίφνης ήμουν κάτω στο έδαφος. Η σκιά με είχε πλακώσει και με πίεζε. Όσες και μπουνιές να έδινα χτύπαγαν στον αέρα. Πνιγόμουν μέσα στον ίδιο μου τον εαυτό.

Το βλέμμα μου δεν μπορούσα να το διώξω όσο και να προσπαθούσα από αυτή την άμορφη ύλη. Μόλις πρόλαβα να γυρίσω λίγο, το βλέμμα δεξιά, είδα τους ήρωες  να με κοιτούν τρομαγμένοι , αλλά κανείς δεν πλησίαζε, κανείς.

Όταν το πήρα απόφαση ότι είμαι μόνος, τότε μόνο άκουσα μια φωνή ψιθυριστή να μου μιλά στο αυτί. Ήταν η φωνή του βασιλιά των ξωτικών, η εσωτερική μου δύναμη όταν μικρός έπρεπε να κάνω κάτι με το ζόρι. 

– “Με μίσος και δύναμη δεν έχεις αποτέλεσμα, με κατανόηση και αποδοχή έχεις χάρισμα!”. Αυτά άκουσα και άρχισα αντί να απωθώ και να προσπαθώ να σκοτώσω τη σκιά, να την αγκαλιάζω. 

Ξύπνησα το άλλο πρωί. Σηκώθηκα από το κρεβάτι με ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Είχα κερδίσει ότι είχα ξεχάσει.

_

γράφει ο Ιάσων Μίτος