Επέλαση σφραγίδας
κραυγάζει ο “Σωτήρας”.
Ανίσχυρη κατάντια
κυβερνά τα επουράνια
σαν να πραγματώνεται
το αδύνατο αντάμωμα.
Το ρολόι προχωρεί
και ο χρόνος δε γυρνάει.
Δε γυρνάει, πάει μπροστά.
Δεν στηρίζει οπισθορήσεις,
παρμένες άτυπες ειδήσεις
απ’ το ιδεατό “καινό”.

Συντρίβεται η δειλία με
ταχύτητα φοβέρας.
Ο χρόνος και η νιότη είναι λέαινα καρδιά.
Το θύμα κι ο προδότης, απόφαση σκληρά.

Μάτωσε η συντριβή σου
από κόκκινη σκοπιά.
Στάλαξε ο πόνος της σιγής σου
και σε στύλωσε γοργά.
Θέριεψε η ομιλία του αδίσταχτου εχθρού
και σε σκέπασε Δανία
σα γαϊτάνι του καιρού.
Χλωμά αντιστέκεται ο διαβάτης
στην αύρα κάποιου ερχομού.
Ελπίδα θέλει,
να ελπίζει στην άφιξη του λυτρωμού.
Κι ο ιδρώτας αντηχεί.

Είν’ ο ιδρώτας, μια φωτεινή ρωγμή
στα σχέδια των λύκων.
Είν’ η προσπάθεια αρεστή
χτυπώντας σου το δίκιο.

Το δίκιο του κουβαλητή
μιας άθελης σφραγίδας;
Το δίκιο του κατακτητή
μιας άτονης ελπίδας;
Κι όμως,
χαράζει και φεύγει το μαράζι,
αφού το δίκιο του ιδρώτα σου
μεστώνει ισχυρά !
Τώρα, μεγάλωσες , Γενναίε,
δε χρειάζεσαι καμβά,
μα ζωγραφίζεις με τις λέξεις:
” Κλείστε το δρόμο στο φονιά !”

_

γράφει η Μαρία Καντάνη