Φεμινισμός, η τραγικότερη μορφή εκμετάλλευσης της γυναίκας. Η πιο ύπουλη και φθονερή πράξη απελευθέρωσης! Πίσω από αυτό το εύστοχο παιχνίδι δολιοφθοράς της γυναικείας φύσης λανθάνει η εμπορική χρήση του ονόματος femina δηλαδή γυναίκα. Ο Φεμινισμός είναι κατά βάση ανδρικό κίνημα. Στη Γαλλία, ο Francois Poulainde la Barre στο βιβλίο του με τίτλο Del’ egalite des deux sexes (1673), εγκαινιάζει την είσοδο στο φεμινιστικό θεωρητικό κόσμο των ανδρών συγγραφέων-στοχαστών.

Η φεμινιστική θεωρία ή ο ριζοσπαστικός φεμινισμός, αναδύθηκε δηλώνοντας πως η σύγχρονη κοινωνία και οι κατασκευές της, νόμοι, θρησκεία, πολιτική, τέχνη, είναι βασικά προϊόντα των ανδρών και επομένως έχουν πατριαρχικό χαρακτήρα. Χρησιμοποίησαν λοιπόν τη γυναίκα ως εργαλείο προώθησης των πολιτικών τους συμφερόντων προσανατολίζοντάς την σε ένα αποδομιστικό πρότυπο ζωής. Διαμόρφωσαν μια σύγχρονη κουλτούρα που σαγήνευε το δυναμικό «εγώ» της γυναικείας υπερηφάνειας. Εκ του μηδενός, άρχισαν να αποδίδονται πολλαπλοί ρόλοι στη γυναίκα σε μια εποχή που η ίδια δεν ήταν έτοιμη να τους δεχτεί, λόγω του μη εκπαιδευμένου χαρακτήρα της σε επαγγελματικά και ηγετικά καθήκοντα.

Δυστυχώς, η γυναίκα ενθουσιάστηκε με τις καινοφανείς δράσεις, που είχε πλέον να αντιμετωπίσει με αποτέλεσμα να δεχτεί το νέο της πρόσωπο φανατικά. Τότε ήρθαν στην επιφάνεια τα γνωστά φεμινιστικά κινήματα με τα πανό και τα συνθήματα. Αυτή η στρατευμένη επανάσταση έχει φτάσει στις σύγχρονες γυναίκες ως μια παρακαταθήκη. Η αξία της μητρότητας υποτιμάται από τις ίδιες, οι οποίες κινούνται συχνά με μοναδικό τους εφαλτήριο την ομορφιά και τη χάρη. Η δόξα και η καριέρα αποτελούν πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή τους.

Γι’ αυτό καλό είναι να μιλάμε για ισότητα! Ο άνδρας και η γυναίκα σαφώς και αποτελούν ετερόσημες ορμές. Συνεπώς δεν είναι έννοιες ταυτόσημες αλλά ισότιμες και ισόνομες. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την διαφορετική σωματική διάπλαση του ενός και του άλλου φύλου. Ακόμα και ο εγκέφαλος επεξεργάζεται διαφορετικά τα καθημερινά ερεθίσματα σύμφωνα με έρευνες καθηγητών νευρολογίας. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη μας αυτήν τη φυσική πορεία της ανθρώπινης δημιουργίας συνειδητοποιούμε πως αυτό που λείπει είναι η δημοκρατία στην αντιμετώπιση του διαφορετικού. Λείπει δηλαδή το εξισορροπητικό στοιχείο στις μεταξύ μας σχέσεις που λέγεται σεβασμός στις ιδέες, στους προβληματισμούς και στις ξεχωριστές δεξιότητες του άλλου. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο να μιλούμε για μισογυνισμό και φεμινισμό. Δύο όρους που αντιστρατεύονται το Διάταγμα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.

Καταλήγουμε λοιπόν πως στο χέρι του ανθρωπισμού που έχουμε κρίνεται το μέλλον. Αν αποφασίσουμε να αφήσουμε τις ανεύθυνες επιλογές που προαναφέρθηκαν κατά μέρος και να συνειδητοποιήσουμε πως η κατάσταση που ζούμε ως πραγματικότητα είναι η παρακμή που έφεραν στη ζωή της τα απομεινάρια της φεμινιστικής ιδιοσυγκρασίας και όχι μόνο, τότε θα βρει ανάσταση ένα ολόκληρο γένος λεόντων.

_

γράφει η Μαρία Καντάνη