27.02.2016

Αισθήσεων και ευτυχίας γωνία

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Στο παρτέρι της διασταύρωσης
αισθήσεων και ευτυχίας γωνία
ώρα εξήμισι το πρωί
η πάχνη αντιστέκεται πεισματικά
στα χάδια των πρώτων ηλιακτίνων
καθώς πέφτει του τελευταίου όνειρου
η αυλαία.

Ένα κορίτσι μοναχό του
περιμένει το σχολικό
η τσάντα βαραίνει μολύβι
στους μικρούς του ώμους
την απουσία της μάνας,
την έχασε βλέπετε
λόγω ερωτικού ανίατου πάθους.

Ένα σπουργίτι γαντζωμένο
στο ηλεκτροφόρο καλώδιο
πάνω απ’ το κεφάλι του ακριβώς
το συντροφεύει στην άχαρη
τούτη πρωινή αναμονή
την ώρα που η μέρα
σπρώχνει βιαστικά τη ζωή
να ξεκινήσει.

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 12 – 13 Σεπτεμβρίου 2026

Real News https://youtu.be/dg-84Kb5aQg?si=OFnZVuKwD7njKs0VΚαθημερινή https://youtu.be/Ve3MaBkZX_I?si=We4StRh1JpGoSmqS Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων...

Μουσική

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Παρέα

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Διαβάστε κι αυτά

Παρέα

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να σου τις χαλάσει κι ας μας παραμύθιαζε τόσα χρόνια ο Κοέλιο με...

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

Μάχη Τζουγανάκη στο 28/02/2016 σε 10:23 πμ
σα να το είδα εκείνο το κορίτσι…δεν ξέρω…σα να είδα ολόκληρη την πρωινή σας σκηνή…μια γεύση ενός πόνου που δεν ήταν δικός μου..
Απάντηση
- Pola Vakirli στο 29/02/2016 σε 8:31 πμ
  Σ’ ευχαριστώ πολύ Μάχη, είναι πολλές και ζωντανές οι πρωινές εικόνες του πόνου, δυστυχώς!!!!!
  Απάντηση
Ανώνυμος στο 29/02/2016 σε 1:36 μμ
“την απουσία της μάνας,
την έχασε βλέπετε
λόγω ερωτικού ανίατου πάθους”
Κι έμεινε η πληγή αγιάτρευτη να χαίνει…
Καλό μεσημέρι Πόλα μου!
Απάντηση
Ελένη Ιωαννάτου στο 29/02/2016 σε 9:44 μμ
Ένα κορίτσι που ψήλωσε απότομα!
Πόλα μου αγκαλιάζω αυτό το κορίτσι!!
Καλό βράδυ!!!
Απάντηση

Αισθήσεων και ευτυχίας γωνία

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 12 – 13 Σεπτεμβρίου 2026

Μουσική

Παρέα

Παρέα

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Το χαμόγελο του Παβαρότι

4 σχόλια

4 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο Ακύρωση απάντησης