Άσε με να παραπατώ

και να γκρεμοτσακίζομαι.

Ας έχω σώμα και καρδιά

και χέρια και νου και πόδια

αφού η ματιά μου τρέχει

άσε με να κοιτώ τον ουρανό

γιατί αυτός με αντέχει.

Άσε με να σιωπώ όταν ο λόγος θλίβει.

Ξέρω τι βάρος κουβαλάει

η γλώσσα όταν συντρίβει.

Άσε με κι ας ονειρεύομαι

τα σύννεφα ότι αγγίζω

γιατί τα χέρια μου αέρινα τότε γίνονται

κι ανάλαφρα περιπλανιόνται

και η ψυχή μου σπίθες μικρές

καλά κρατεί και σιγοτραγουδάει.

Άσε την!! ….. έτσι αλλοπρόσαλλη

στίχους να μουρμουράει.

Άσε με να τσαλαβουτώ

μέσα στην ουτοπία μου

κι όπου κι να βρίσκομαι

στον κόσμο αυτόν

μέσα του ή εκτός του

θα την γνωρίσεις την ουσία μου.

Άσε με τα βήματά μου να οδηγώ

να φεύγω να γυρίζω.

Θέλω μες στους ανθρώπους να μπλεχτώ

τον αέρα τους τον διαφορετικό να τον μυρίζω.

Άσε με να προχωρώ, αλλά να ξέρεις

βήματα δεν μετράω

κι άμα δεν βιάζεσαι κι εσύ

κράτα το χέρι μου και

πες μου πού να σε πάω.

της Άννας Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

[Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)