Αοράτως

Μέσα από μιαν αόρατη φωτεινή οδό

πέρασαν οι αγαπημένοι απ’ τη ζωή της φθοράς,

στη ζωή της αιωνιότητας.

Σε μας έμεινε το ζεστό πέτρινο σπίτι

να ζούμε,

ν’ αναπολούμε,

να χαϊδεύουμε τις πέτρες,

που ζωντανεύουν το γέλιο, τους θυμούς, την αγάπη.

Σε ‘μας έμεινε η αυλή με τα κλήματα,

η αυλή με τις κερασιές, την καρυά, τις μυγδαλιές, τη στέρνα.

Τα βήματά τους, λες και βυθίστηκαν στη γη

και ζέσταναν το χώμα.

Η σποδός τους απλώθηκε παντού,

εκεί, που τώρα περιδιαβαίνουμε και θυμούμαστε.

Η καρδιά τους ακόμα ζεσταίνει τη ζωή μας

και το πνεύμα τους αναπαυμένο, μας χαιρετά

σαν μια γλυκιά πνοή.

 _

γράφει η Μάρθα Δήμου