Βαθιά, απύθμενη, θάλασσα
απέραντο γαλάζιο
και έπειτα, σιωπή.
Μα η ζωή περνάει και χάνεται
και ο χρόνος μας παρασέρνει
στον δικό του τρελό ρυθμό.
Ο χρόνος που δεν μπορεί να περιμένει
κι ο άνεμος που εξακολουθεί
να σφυρίζει αδιάφορα.
Απέραντη θάλασσα, υπέροχο γαλάζιο
γλάροι λευκοί.
Διασχίζουν τον ορίζοντα
σαν ξένοιαστοι καβαλάρηδες
σε μια συγχορδία ομορφιάς
σε μια συγχορδία νοσταλγίας.
Μα ο χρόνος
δεν μπορεί να περιμένει, είπες.
Γιατί ο χρόνος είναι σαν μια αιωνιότητα
σαν μια ατέρμονη, μακάρια ουτοπία.
Μια πρωινή δροσοσταλιά, μια ηλιαχτίδα
που μας αποσαθρώνει, που μας φωτίζει
που συχνά μας καθορίζει
και μας διαθλά.
Και αυτό που μένει
είναι μόνο, οι όμορφες στιγμές
και κάποιες νοσταλγικές, αιθέριες μνήμες.
Που εξακολουθούν, να μας ιχνηλατούν
που εξακολουθούν, να μας στοιχειώνουν…
_
γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος
0 Σχόλια