Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί,
πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου
ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος
είναι για το καλό μου,
νιώθω ότι διψά για την καταστροφή.
Βραχύβιος
πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε.
Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη
ήμουν ευάλωτη, ήμουν ζαλισμένη
από την πλησιφαή ερωτική σελήνη.
Κάθε υπόσχεση που σου έταξα την ανακάλεσα.
Γιατί ήξερα ότι δικός μου μονάχα
είσαι στη θλιμμένη μου φαντασία.
Αριβίστα έρωτα με πονάς,
με γελάς, ύπουλα ξεσπάς.
Μαζεύω φύκια θαλασσινά για επιδέσμους.
Ρέει κόκκινο η πληγή, επείγει η αιμοστασία.
Το βλέμμα σου,
με κλειστά τα μάτια μου, το φωτογράφισα.
Τη λαχτάρα σου την ένιωσα δίχως να με αγγίξεις.
Η κάψα του κορμιού σου, από απόσταση πυράκτωσε την αύρα μου.
Και ένα φιλί σου μοναχά, μου χάρισε πνοή.
Ζέστανε τα κρύσταλλα της καρδιάς μου.
Για αυτό χάθηκε η λαλιά μου.
Γιατί μέσα μου, σου τραγουδούσα, σε νανούριζα, σε αγαπούσα.
Μάζευα χιώτικα γιασεμιά να σου χαρίσω.
Χρωστούμενα χαμόγελα της ζωής να σου φορέσω.
Μικρασιάτικα μαντήλια να σκουπίσω τα δάκρυα σου.
Σμυρνέικα μάγια να λύσω τους παιδικούς σου φόβους.
Αριβίστα έρωτα
που παρασέρνεις στα δίχτυα σου
τους ποιητές,
πόσες θα πνίξεις ακόμα αναπνοές;

Ήμουν δίπλα σου, ήσουν δίπλα μου
αλλά στο νου μου, ταξίδευες μέσα μου.
Η προσέγγιση ήρεμη στην αρχή, παθιασμένη μετά.
Ήθελες να κολυμπήσεις στα πέρατα του κόσμου μου.
Να γνωρίσεις, να δεις, να γευτείς.
Να χορτάσεις για δυο ζωές, για όσο στερηθήκαμε.
Ιδρωμένα κορμιά, ριγούν, σπαρταρούν.
Πρωτόγονες κραυγές, λύτρωση της ηδονής.
Θάλασσα, ακρογιάλια, κοχύλια.
Μάζεψα πορφύρες και έβαψα πιο κόκκινο τον έρωτά σου.
Τόσο που ξεχείλισε το χρώμα της καρδιάς μου.
Πλημμύρισε τα όνειρά μου και το είναι μου.
Αριβίστα έρωτα, ψυχικά με εξουθένωσες,
με νίκησες, με κατέκτησες.
Μα από τα συντρίμμια μου, με ανέστησες!

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου