Συνηθίζεται, δυστυχώς, οι άνθρωποι να κρίνουν, να κατακρίνουν, να σχολιάζουν κοινωνικά – για να μην το πούμε κουτσομπολιό – ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να έχουν άποψη απλά για το διπλανό τους. Και τις περισσότερες φορές αυτό γίνεται, δίχως να κοιτάζουν ή να ασχολούνται με τα δικά τους θέματα, προβλήματα και ζωή. Είναι πολύ εύκολο να ασχολείσαι με τους άλλους και βολικό, επίσης, να μην ασχοληθείς με τα δικά σου, γιατί σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να δεις κατάματα τα τυχόν λάθη σου, ελαττώματα, κακές επιλογές κι όχι μόνο.
Η λεγόμενη αυτοκριτική, την οποία αποφεύγουν πολλοί αλλά δεν θα έπρεπε, διότι θα βοηθούσε πολύ κι εμάς τους ίδιους και τη ζωή μας σε άμεση συνάρτηση με τους γύρω μας. Η αυτοκριτική, που θα μας κάνει να δούμε αν και κατά πόσο είμαστε σωστοί ή χρήζουμε προσπάθειας βελτίωσης. Αν σφάλαμε και πόσες ευθύνες έχουμε για να μπορέσουμε να επανορθώσουμε, αν γίνεται και όσο γίνεται. Η αυτοκριτική, που θα μας απαντούσε στο ποιοι είμαστε και γιατί έχουμε γίνει αυτό που έχουμε γίνει. Το πώς φτάσαμε να κάνουμε συγκεκριμένες επιλογές σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Ο στόχος πάντα είναι η βελτίωση, η πρόοδος και η καλυτέρευση, η εξέλιξή μας, είτε ως προσωπικότητες είτε στην πράξη σε καταστάσεις που βιώνουμε. Χρειάζεται να μείνουμε λίγο μόνοι με τον εαυτό μας, να σκεφτούμε και όλες οι απαντήσεις  θα έρθουν. Αρκεί να μην το αποφεύγουμε από φόβο ή δειλία. Και δεν το αποφεύγουμε απλώς, αλλά αντί για αυτοκριτική ασκούμε… κριτική σε άλλους. Ανώδυνο για μας και ασφαλές το μονοπάτι, αλλά λάθος τουλάχιστον και με θέμα ηθικής αναμφισβήτητα.
Βέβαια υπάρχει και η απαραίτητη κριτική κάποιες φορές ή η καλοπροαίρετη ή η κριτική που μας ζητείται. Αυτές οι περιπτώσεις είναι διαφορετικές, χωρίς ωστόσο αυτό να ακυρώνει το πόσο απαραίτητο είναι ούτως ή άλλως να το κάνουμε πρώτα  στον εαυτό μας. Δε χρειάζεται δισταγμός, διότι κανείς δεν είναι το τέλειο ον, έτσι κι αλλιώς. Ο εγωισμός και η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, όμως, αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στο να ασχοληθούμε λίγο πιο βαθιά και ουσιαστικά με τον εαυτό μας, που θαρρούμε κιόλας πως τον ξέρουμε καλά, αλλά δεν είναι έτσι.

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά