Το πιο πρόσφατο
Απουσία
Άλλο ένα πρωινό που καφεΐνη, νικοτίνη κι εγώ... γίναμε ένα. Άλλη μια απουσία μικρός θάνατος. …
Διαβάστε →Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Θώμη Μπαλτσαβιά
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Άλλο ένα πρωινό που καφεΐνη, νικοτίνη κι εγώ... γίναμε ένα. Άλλη μια απουσία μικρός θάνατος. …
Διαβάστε →Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες
τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο
γύρω μου στάχτη …
Δεν ονειρεύομαι πια… Για σένα και για μένα τουλάχιστον. Από τα σπάργανα σαν πάει να γεννηθεί όνειρο τέτοιο, γίνομαι δολοφόνος του... Δεν ονειρεύομαι πια για εμάς, αφού δεν άφησες κανένα μας όνειρο να…
Ήμουν ένα μικρό κορίτσι κάποτε. Στα μάτια μου έκαιγαν φωτιές. Κατάλαβα από νωρίς ότι σε λάθος εποχή με έφεραν οι γεννήτορές μου στον κόσμο. Κατάλαβα από νωρίς πως δε μου αρέσει αυτός ο κόσμος και…
συλλογικόεκδόσεις: τοβιβλίοσελίδες: 304ISBN: 978-618-82415-5-8
Συνηθίζεται, δυστυχώς, οι άνθρωποι να κρίνουν, να κατακρίνουν, να σχολιάζουν κοινωνικά - για να μην το πούμε κουτσομπολιό - ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να έχουν άποψη απλά για το διπλανό τους.…
Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου... Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν...
Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου... Να σου δείχνουν τι είσαι... Να κλαίνε για…
Είχα μια μύτη μόνο για να μυρίζω εσένα... Το άρωμα του κορμιού σου και να ζω... …
Τι με κοιτάς; Με έσπασες κι απορείς τώρα που κόβω;
Δεν ήξερες πως, αν σπάσεις κάτι σε κομμάτια, γίνεται επικίνδυνο;
Τι με κοιτάς; Δε με γνωρίζεις, δε σε αδικώ. …
Εγώ δεν είμαι ποιήτρια, περαστική είμαι. Δε γράφω ποιήματα.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Εγώ μοναχά μια ψυχή έχω.
Μια ψυχή που θέλει να μεταμορφώνεται σε λέξεις από μελάνι και να αποτυπώνεται γραπτώς σε μια κόλλα χαρτί… …
Δεν ήξερες αγάπη τι σημαίνει, ούτε γέλιο καν
σου έμαθα να γελάς, σου έδειξα τι είναι αγάπη
Δε μπορούσες να δώσεις, ούτε να πάρεις, δεν ήξερες τι να νιώσεις ή να κάνεις με όσα σου προσφέρθηκαν …
Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων, οι δειλοί και οι τολμηροί. Δεν έχει να κάνει αυτό το γνώρισμα ούτε με το φύλο, ούτε με την ηλικία, ούτε με τίποτα άλλο. Είναι στοιχείο που ενδεχομένως υπάρχει μέσα…
Θ.Μ. -Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι.
Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια.
Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον πιότερο έκαψε η φωτιά, ποιον έσκισε μαχαίρι. …
Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, δυστυχώς κάνουμε και λάθη. Λάθη που δεν αφορούν πάντοτε εμάς αλλά κι άλλους ανθρώπους. Και μιλάμε για την περίπτωση που όντως γίνονται άδολα και χωρίς σκοπό να βλάψουμε…
Η παιδική μας ηλικία είναι ένα απίστευτα σημαντικό κομμάτι για τη ζωή μας. Πέραν του ότι για μια φορά μόνο θα υπάρξουμε παιδιά κι αυτή είναι υπέροχη εποχή, είναι και μια απόλυτα καθοριστική…
Λογοτέχνες παντός είδους, ποιητές κι όλοι όσοι αποτυπώνουν την ψυχή τους γράφοντας λέξεις είναι άνθρωποι άλλοι. Άνθρωποι ξεχωριστοί, που δεν έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους. Πριν, τώρα, πάντα.…
Δούναι και λαβείν... το ρητό που χαρακτηρίζει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να το κάνει, κάθε ανθρώπινη σχέση. Ακούγεται λίγο περίεργα, όμως έτσι ακριβώς είναι και όποιος ισχυριστεί το αντίθετο δεν είναι…
Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα...
Πιο πολύ από σένα για να με ψάξεις,
να σου λείψω, να με ζητήσεις! …
Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Μια σκιά είμαι που γυρνώ
μες στης νύχτας την ομίχλη. …
Έφτασα στο τέρμα. Άφησα χαραμάδες και τρύπωσε η θλίψη, ως τα μύχιά μου. Δε με νοιάζει αν είναι μέρα, ή νύχτα. Χειμώνας, ή καλοκαίρι. Είχα όνειρα, πολλά όνειρα. Πού πήγαν τα όνειρά μου; Είχα χαμόγελο…
Θυμάμαι να είμαι παιδούλα
με μια πλεξούδα καστανή στην πλάτη
ανάμεσα στα φτερά …