Θέλω να κρυφτώ

Δημοσίευση: 27.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα…

Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις,

να σου λείψω, να με ζητήσεις!

Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών

στο ψηλό δέντρο απέναντι,

μα και τα σύννεφα

έτσι πυκνά που είναι σήμερα

δεν είναι άσχημη ιδέα!

Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο,

σκέφτομαι πως είναι κι αυτή

ιδανικό καταφύγιο.

Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση.

Θέλω να γεννηθεί η αγωνία

και να  τη δω στο πρόσωπό σου,

να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου

σαν θα με φωνάζεις,

να την αισθανθώ στην αναπνοή σου!

Θέλω να με γυρέψεις όπως ποτέ ως τώρα…

Πού να κρυφτώ;

Έχει αέρα,

συνεπώς η θάλασσα θα έχει αναδιπλώσεις.

Εκεί, στις υδάτινες πτυχές της μέσα

ίσως κουρνιάσω.

Εκτός κι αν περιμένω το δείλι

και μπερδευτώ στη νοητή ραφή του ορίζοντα…

Εκτός κι αν περιμένω να νυχτώσει,

θα ‘ναι εύλογα ευκολότερο…

Μπορώ τότε να κρυφτώ κάτω από το ύφασμα της νύχτας.

Μπορώ ακόμη και να τρυπώσω σε κάποια φεγγαρότρυπα.

Θέλω να νιώσεις ότι λείπω!

Να δω την έλλειψή μου ζωγραφιά στους δρόμους του μυαλού σου!

Να τη δω αποτύπωμα στο χάρτη του προσώπου σου!

Να μου τη διηγηθούν τα χέρια σου

σαν με βρεις και με κλείσεις μέσα!

Να τη γευτώ στο φιλί σου!

Αυτό θέλω…

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πάρα πολύ όμορφες κρυψώνες βρήκες και τις απέδωσες με λυρισμό και ρομαντισμό. Καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου