Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα…

Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις,

να σου λείψω, να με ζητήσεις!

Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών

στο ψηλό δέντρο απέναντι,

μα και τα σύννεφα

έτσι πυκνά που είναι σήμερα

δεν είναι άσχημη ιδέα!

Βλέποντας πόσο μεγάλωσε η πικροδάφνη στον κήπο,

σκέφτομαι πως είναι κι αυτή

ιδανικό καταφύγιο.

Θέλω να μην είμαι εύκολη πρόσβαση.

Θέλω να γεννηθεί η αγωνία

και να  τη δω στο πρόσωπό σου,

να την ακούσω στη χροιά της φωνής σου

σαν θα με φωνάζεις,

να την αισθανθώ στην αναπνοή σου!

Θέλω να με γυρέψεις όπως ποτέ ως τώρα…

Πού να κρυφτώ;

Έχει αέρα,

συνεπώς η θάλασσα θα έχει αναδιπλώσεις.

Εκεί, στις υδάτινες πτυχές της μέσα

ίσως κουρνιάσω.

Εκτός κι αν περιμένω το δείλι

και μπερδευτώ στη νοητή ραφή του ορίζοντα…

Εκτός κι αν περιμένω να νυχτώσει,

θα ‘ναι εύλογα ευκολότερο…

Μπορώ τότε να κρυφτώ κάτω από το ύφασμα της νύχτας.

Μπορώ ακόμη και να τρυπώσω σε κάποια φεγγαρότρυπα.

Θέλω να νιώσεις ότι λείπω!

Να δω την έλλειψή μου ζωγραφιά στους δρόμους του μυαλού σου!

Να τη δω αποτύπωμα στο χάρτη του προσώπου σου!

Να μου τη διηγηθούν τα χέρια σου

σαν με βρεις και με κλείσεις μέσα!

Να τη γευτώ στο φιλί σου!

Αυτό θέλω…

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά