Ένα πανέμορφο ζώο, αναμφίβολα! Αγαπημένο των ρομαντικών, των ποιητών και των καλλιτεχνών, καθόλου ενοχλητικό παρ’ ό,τι έντομο, πάντοτε ρυθμικό, ελκυστικό και συνυφασμένο με τα χρώματα και τα αρώματα της άνοιξης. Δε πρέπει να παραλείψουμε ωστόσο πως πρόκειται ταυτόχρονα και για μια λέξη άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γνωστή ατάκα που μεταφράζεται μάλιστα και διεθνώς σε αμέτρητες γλώσσες και που κατά τη γράφουσα πάντα, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αιτίες, για τη μη ευδοκίμηση ορισμένων σχέσεων ή καταστάσεων, με -κατά τα άλλα- υγιή βάση στη σημερινή εποχή:

«Έχω πεταλούδες στο στομάχι μου!» ή σε εξίσου συνήθη παραλλαγή: «Πώς πήγε; Είχατε πεταλούδες στα στομάχια σας, ε;». 

Μιλάμε σαφώς για μία μεταφορικής σημασίας φράση, την οποία έχουμε συνηθίσει να αποζητούμε (τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς), στην ουσία σε κάθε νέα μας αρχή. Σε μία καινούργια δουλειά, σε μια νέα γνωριμία ή και σε πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα ή τεχνικά, όπως λ.χ. μια μετακόμιση, έχουμε μάθει να αναμένουμε εκείνο το γαργαλιστικό συναίσθημα στο στομάχι μας που παρομοιάζεται τέλεια με το πετάρισμα πολύχρωμων και ανέμελων πεταλούδων. Γινόμαστε όμως δυστυχώς, τόσο εξαρτημένοι από το ρίγος αυτό, που εάν δεν το νιώσουμε, απογοητευόμαστε και μας είναι αδύνατον να απολαύσουμε αυτό που βιώνουμε, ακόμα κι αν προσπαθούσαμε χρόνια γι’ αυτό. Χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να το σκεφτούμε, έτσι, απλά και ασυνείδητα, θεωρούμε την ύπαρξη πεταλούδων ως έναν αξιόπιστο δείκτη για το ότι όλα βαίνουν καλώς. 

Κι όμως, οι πεταλούδες αυτές, όσο όμορφες και αν φαίνονται, τόσο επικίνδυνες μπορούν να αποβούν στην πορεία. Αυτές είναι που έχουν την ικανότητα να ενεργοποιούν τα τραύματα και τα συνηθισμένα μας μοτίβα, ενώ παράλληλα το μαγευτικό κατά τ’ άλλα πέταγμά τους θολώνει την κρίση και τη σκέψη μας, εμποδίζοντάς μας να δούμε καθαρά και να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις γύρω μας. Αυτό το πετάρισμα που τόσο λαχταράμε, μας προκαλεί, επιφανειακά μόνο, μια γλυκιά αναστάτωση, η οποία όμως έχει τέτοια δύναμη, ώστε στην πραγματικότητα φτάνει βαθιά, στα έγκατα της ψυχής μας και μας ποτίζει με μια ανεπαίσθητη αναισθητική χρυσόσκονη, της οποίας οι μακροπρόθεσμες παρενέργειες μπορούν να αποβούν μοιραίες στην πορεία. 

Πόσο σωστή θα μπορούσε να αποδειχθεί μία επιλογή, όταν έχει λάβει ως βασικό και θεμέλιο λίθο της, ένα τέτοιο αβέβαιο και αεικίνητο συναίσθημα; Πόσο έρμαια γινόμαστε εμείς οι ίδιοι στο χτύπημα δυο ξένων, βελούδινων φτερών; Και γιατί; 

Η μάχη μεταξύ λογικής και συναισθημάτων είναι πάντοτε ανοιχτή σε όλες και όλους. Πολλές φορές έχουμε κληθεί να διαλέξουμε ανάμεσα στα δύο αυτά μονοπάτια, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε χωρίς. Ωστόσο, είναι σωστή η σύγχυση των όρων συναίσθημα και πεταλούδες; Η απάντηση είναι πως όχι. Και το απόλυτο όχι, πηγάζει από τη γενική παραδοχή του ότι οι πεταλούδες, έρχονται… και φεύγουν. Έχουν φτερά. Πετούν. Άλλες φορές μένουν καιρό σε έναν κήπο, και άλλες όχι. Και δεν υπάρχει τρόπος να τις ελέγξεις. Ούτε να τις εξαναγκάσεις να παραμείνουν. Ούτε καν να τις κατηγορήσεις για την επιλογή τους. 

Το ζήτημα είναι το πως αντιδρούμε εμείς στο πλησίασμα αυτών των πεταλούδων. Πόση έκταση, χρόνο, ζωή και ουσία δίνουμε σε αυτές και φυσικά, σε πόσο βάθος τις επιτρέπουμε να φτάσουν. Ζυγίζοντας τον κίνδυνο, το κόστος και τα οφέλη, χρειάζεται να γνωρίζουμε πως να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και πως να αξιοποιούμε την είσοδό τους στον προσωπικό, ζωτικό μας χώρο. Δικό μας το καρπούζι, δικό μας και το μαχαίρι. 

Αν αναλογιστώ, εν τάχει, την ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και ορισμένες σύγχρονες κοινωνικές, ψυχολογικές και ανθρωπιστικές κρίσεις, το δικό μου συμπέρασμα για την ύπαρξη του καθ’ όλα αξιολάτρευτου αυτού ζώου στις ψυχές μας, είναι πως πρέπει να αποφεύγεται.

Ή και να δολοφονείται. 

Μήπως ήρθε η ώρα εμείς οι ίδιοι να σκοτώσουμε τις πεταλούδες μέσα μας; Μήπως να απαγορεύσουμε την είσοδο σε κάθε άλλο όμορφο, εντυπωσιακό και ζωηρό έντομο να έχει πρόσβαση σε τόσο απόμερα και προσωπικά σημεία του σώματος και της ψυχής μας; Σε έναν εγκληματικό κόσμο, στον οποίο η ψυχική ηρεμία και η γαλήνη μοιάζει να μας έχει εγκαταλείψει οριστικά, ίσως η ορθή και με λογική αναζήτηση, να μπορεί -επιτέλους- να βοηθήσει σημαντικά τα μέσα μας να αναπνεύσουν και να αναδειχθούν με υγεία στην κοινωνία μας.

Οι πεταλούδες στον κήπο μου είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες. Δηλώνω ωστόσο υπερήφανα, πως οι πεταλούδες μέσα μου είναι εδώ και καιρό νεκρές.

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου