Βίο αβίωτο

Βίο αβίωτο

tree_sea

Μέσα σε μια θάλασσα εαυτών που πνίγονται και κράζουν για βοήθεια, μα δε παίρνουν,
όλοι μεταξύ τους μοιάζουνε, εμένανε θαυμάζουνε, γιατί μόνο εμένα βλέπουν.
Ποτέ τους δε βουλιάζουνε, και όλα όσα άλλαξα, ανθρωπόμορφες γίναν τύψεις.
Μία ο ένας μου μιλά, κι άλλοτε μία εικόνα από παλιά δαμάζουνε το νου μου.
Και μία ο πρώτος μου εαυτός, αδύναμος μα μοχθηρός, μου λέει δε θα τους λείψεις.
Μα θέλει να αιμορραγώ από τη λύπη και απ’ το βιός που κυνηγάει η ανάσα
Χαμογελάει ειρωνικά  και με  επιχειρήματα τρελά που με λογική  στολίζω,
και μ' ωραίες λέξεις, πειστικές, ή περιστάσεις εορταστικές για μένα τα προορίζω.
Κουνώ για ναι την κεφαλή, τα δέχομαι ως αληθή και τα παραμερίζω.
Μου δίνω δίκιο, μα άδικο, και μένανε κατάδικο για πάντα φυλακίζω.
Η δε ποινή ατέλειωτη και λέω καλύτερη του θανάτου η καταδίκη,
''Μα εσύ δεν είσαι αυτόχειρας, ούτε να ζήσεις δεν τολμάς μα δέχεσαι τη φρίκη''.
Με ποιον μιλάω άραγε, ανάσα δεν ακούγεται, μήτε αντικρύζω μάτια.
Ούτε και φάσμα αισθάνομαι ή ύπαρξη αγγελική να περιτριγυρίζει.
Μουντό σκοτάδι στο κελί, κι η πόρτα πλατιά ανοιχτή, ένα λευκό φως προβάλλει.
Ακούω φωνές, "μην πας εκεί!"… μα στην πλάτη μου μια ώθηση-ίσα που με αγγίζει.
Και βρίσκομαι κάπου αλλού, χωρίς συνείδηση του πως και που και με φθαρμένα κάλλη.
Με το μυαλό μισότρελο μα μ' ένα στόχο απώτερο, ψάχνω του εγώ κομμάτια.
Βρίσκω τα περισσότερα, μα δύσκολη δουλειά να τα ξαναταιριάξεις..
Μου φαίνεται ευκολότερο και πάσαν πιθανότερο το χρόνο μην αδράξεις.
Έτσι, αιώνιος εμφύλιος και ο λίγος βίος αβίωτος, άμυνα και επίθεση.
Και στρατιώτης κι άμαχος, ο κόσμος απαράμιλλος μα ένοχη η συνείδηση.

 

_

γράφει η Δώρα Μακρή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου δίνω δίκιο, μα άδικο, και μένανε κατάδικο για πάντα φυλακίζω….

    τι δυνατά που τα είπατε και με τι ρυθμό….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος