Βροχή

Βροχή

Έβαλα όλους τους ήχους στο αθόρυβο

βγαίνω εκτός αφήνοντας τυπικά να

στέκει η παρουσία μου στο χώρο.

Η μέρα με προστάζει για μια μικρή απόδραση

παράξενο αφού δεν έχει ήλιο

μια άνοιξη μουτρωμένη και κατσούφα

διαμαρτύρεται έξω από το παράθυρό μου

και ψάχνει συμπαραστάτη στο παράπονό της.

Ένας τρελός αέρας φέρνει άνθη λεμονιάς στο περβάζι μου

τρελός, γλυκός αέρας μου στρέφει το βλέμμα στον ουρανό

τα γκρίζα σύννεφα μου ψιθυρίζουν ένα μυστικό

κλείνω τα μάτια και δίνω υπόσχεση ιερή

μέσα στο νου καλά να την φυλάξω ετούτη τη στιγμή.

Πετάω ψηλά για να μετρήσω τα τερτίπια του καιρού

να βρω την αγκαλιά, που ψάχνω και να τρυπώσω σαν παιδί

μικρή απλή σταλαγματιά της να γίνω να αγαπηθώ με τη βροχή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος