Βροχή…

Βροχή…

girl_rain

Χαζεύω τη φθινοπωρινή βροχή από το παράθυρο της δουλειάς μου. Δυο περαστικοί με τις γκριζωπές τους ομπρέλες μοιάζουν να ανταγωνίζονται για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ένα λεωφορείο θολωμένο από τις ανάσες και μουσκεμένο, βαριανασαίνει με το μπουλούκι που τρύπωσε για να σωθεί από την ξαφνική καταιγίδα ξεφυσώντας καπνό. Στη στάση το κοιτάζουν όλοι βρεγμένοι και απογοητευμένοι. Δε μοιάζει καθόλου με σωτήρα και το γνωρίζει. Το ξέρουν και εκείνοι που περιμένουν, πως ούτε κι αυτό θα ανοίξει τις πόρτες του για αυτούς. Μανάδες που κοιτάζουν τα ρολόγια τους ξέροντας πόσα πράγματα θα πάνε σαν ντόμινο αργότερα. Νταντάδες που περιμένουν στα σπίτια, χαϊδεύοντας στο κεφάλι παιδιά σκαλωμένα σε ένα άλλο παράθυρο που αφήνουν χνώτα απογοήτευσής του «πότε θα ‘ρθει» στο τζάμι.

Μια βροχή που όλα τα αλλάζει. Μια βροχή και όλα βουλιάζουν στις λασπωμένες λακκούβες του δρόμου…

Κοιτάζω από το παράθυρο και το ξέρω, πως και αυτό το λεωφορείο που περιμένω δε θα ‘ρθει. Και ακόμα και αν έρθει, δε θα με χωρά. Θαυμάζω μερικές φορές τη γενναία μου διαπίστωση που προτρέχει για να με προστατεύσει. Κάθεται εκεί μπροστά μου σαν ασπίδα. «Αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να δεχτείς», μου λέει.

Μα είμαι κι εγώ σαν εκείνα τα παιδιά. Με το στόμα φυσώ τη ζεστή μου ανάσα στο τζάμι. Με το δάχτυλο γράφω ένα «πότε θα ‘ρθει»…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Μα είμαι κι εγώ σαν εκείνα τα παιδιά. Με το στόμα φυσώ τη ζεστή μου ανάσα στο τζάμι. Με το δάχτυλο γράφω ένα «πότε θα ‘ρθει»…[..]

    ε ναι …..που να πάρει …
    Καλημέρα Μάχη μου. Δυνατό κείμενο!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καλησπέρα Αννα μου. Και αν δεν έρθει…λέω εγώ να σβήσουμε το χνώτο με το μανίκι και να πάμε παραπέρα…Σιγά…

      Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Η βροχή είναι θλίψη και λύτρωση μαζί. Ερχεται, ξεπλένει, καθαρίζει, λυτρώνει, για να υποδεχτεί αργότερα το ουράνιο τόξο. Πού πάντα, μα πάντα βγαίνει μετά τη βροχή. Την καλημέρα μου Μάχη!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Μια βροχή που μας κάνει να αισθανόμαστε και πάλι παιδιά, μας αναστατώνει, μας βάζει στην αναμονή. Μια βροχή που κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί. Πολύ ωραίο, Μάχη.

    Απάντηση
  4. sofia25164

    Θα έρθει. Θα τα ξεπλύνει όλα η βροχή και θα ‘ρθει!!! Μικρή η ιστορία σου Μάχη μου, όμως πολλά και μεγάλα όσα είπε…Και η φράση στο τέλος, η γεμάτη τρυφερότητα…! Την αγάπη μου!!!

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Όμορφη ιστορία για τη βροχή και την επίδρασή της στα απλά πρακτικά πράγματα αλλά και στις σκέψεις και τα συναισθήματα. Το τέλος της ιστορίας πολύ ωραίο. Η ζωή προχωρά και τα καλύτερα τα περιμένουμε, Μάχη μου!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος