Απείθαρχα τα βλέφαρα αντιστέκονταν στις εντολές του ύπνου. Ξαπλωμένος μέσα στην ευρύχωρη – για κουτιά από γάλα- χαρτόκουτα, ο πιτσιρίκος των 8 ετών και 34 κιλών σφιχταγκάλιασε με τα μπλαβιασμένα χεράκια του το λιγνό κορμί του. Το κρύο δάγκωνε παραπάνω απόψε, αλλά το φεγγάρι, το πιο φωτεινό λαμπιόνι στο Χριστουγεννιάτικο ουρανό, ετοιμαζόταν για μια ακόμη παράσταση. Και ο μικρός δεν ήθελε να τη χάσει. Είχε ακούσει από άλλα παιδιά πως εκεί πάνω, όποτε είχε πανσέληνο, έστηνε το μπερντέ του ένας καραγκιοζοπαίχτης. Σε όποιον κατάφερνε να δει την παράσταση χωρίς να τον πάρει ο ύπνος, πραγματοποιούσε μια ευχή του! Ήταν λοιπόν τούτη η βραδιά με πανσέληνο κι αυτός έπρεπε να μείνει οπωσδήποτε ξάγρυπνος!

Το χωριό με τ´ αντίσκηνα που ζούσε εδώ και μερικές εβδομάδες, δεν θύμιζε σε τίποτα το δικό του, εκεί πίσω στη πατρίδα του. Κι αυτά τα τραβηγμένα πρόσωπα της καινούργιας οικογένειας που του ‘στειλε η μοίρα, δεν έμοιαζαν καθόλου της δικής του. Αυτής που έμεινε πίσω προκειμένου να σωθεί αυτός πηγαίνοντας σ´ ένα τόπο που δεν βρεχόταν νύχτα-μέρα από ουράνιες φωτιές. Σ´ έναν τόπο που άφηναν τα παιδιά να μεγαλώσουν και τους γονείς να ζουν για να τα καμαρώνουν.

Ο Σιντίκ είχε επιβιβαστεί με αναφιλητά στο μικρό θαλασσινό τέρας που θα τον μετέφερε σε κάποια “γη επαγγελίας”, συνοδευμένος από τον 17χρονο θείο του. Η μάνα του και τα δυο μικρότερα αδέρφια του έμειναν πίσω προσδοκώντας ότι η τύχη δεν θα τους εγκατέλειπε, αλλά κάποια στιγμή θα τους ένωνε πάλι.

Ωστόσο στη χώρα τούτη έφτασε μόνος. Ο θείος του, όταν συνέβη το ναυάγιο λίγο πριν φτάσουν, παλεύοντας μ´ έναν πελώριο “μόμπι-ντικ”, είχε εξαφανιστεί στερώντας του έτσι και τον τελευταίο κρίκο που τον έδενε με την οικογένεια του. Γι’ αυτό απόψε δεν έπρεπε να κοιμηθεί. Έπρεπε να δει την παράσταση και να ζητήσει από τον καραγκιοζοπαίχτη να τον ενώσει με την οικογένεια του γρήγορα. Γιατί σ´ αυτή τη χώρα που δεν γκρεμίζονταν σπίτια πλάι σου καθώς περπατούσες και δεν πέθαιναν παιδιά στους δρόμους, έκανε πολύ παγωνιά! Και πολλοί κάτοικοι έπασχαν από κρυοπαγήματα, κυρίως στην περιοχή της καρδιάς.

Πόσο του έλειπε η ζεστασιά! Αχ, και να ‘χε μερικά σπίρτα ν´ ανάψει όπως εκείνο το κοριτσάκι στο παραμύθι! Η μικρή φλογίτσα θα τον ζέσταινε λιγάκι και τα βλέφαρά του δεν θα τον βάραιναν τόσο. Όμως θυμήθηκε πως το κοριτσάκι με τα σπίρτα είχε πεθάνει.

Ανοιγόκλεινε με κόπο τα βλέφαρα για να διώξει τον ανεπιθύμητο σφαλιστή τους, όταν είδε το μακρύ χέρι του Καραγκιόζη να του γνέφει. Επιτέλους είχε έρθει η ώρα! Άφησε μονομιάς τη φιλόξενη κούτα που ‘χε διαλέξει για κρεβάτι του απόψε κι έπιασε το χέρι-γέφυρα με το φεγγάρι.

Όταν ανέβηκε δεν χρειάστηκε να ζητήσει τίποτα απ´ το μάγο του φεγγαριού. Η μάνα του, τα αδερφάκια του, ακόμη κι ο σκοτωμένος από ουράνια φωτιά πατέρας του, ήταν εκεί και του χαμογελούσαν. Τον περίμεναν για να δουν όλοι μαζί την παράσταση σκιών. Τον αγκάλιασαν και τον έβαλαν να καθίσει ανάμεσά τους. Ύστερα στρέψαν τα βλέμματα τους στο πανί!

Απόψε παιζόταν  «Ο Καραγκιόζης της προσφυγιάς».

_

γράφει η Ματίνα Μαρδέλη

(πηγή εικόνας)