Για ένα εικοσάρικο

Δημοσίευση: 16.01.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Η πισίνα του σπιτιού του Σταμάτη ήταν σημείο αναφοράς της παρέας εκείνα τα χρόνια. Μας άφηνε να κάνουμε μπάνιο και να χαρούμε αρκετά πιτσιρικάδικα καλοκαίρια. Όταν δεν αλωνίζαμε τα γύρω στενά, δεν παίζαμε μπάλα και κουκουναροπόλεμο, πηγαίναμε στου Σταμάτη.
Είχε φθινοπωριάσει κι η πισίνα είχε πρασινίσει. Ετοιμάζονταν να την αδειάσουν.
Κάποιο επιτραπέζιο παίζαμε στου Σταμάτη και κάποια στιγμή τού ήρθε η ιδέα.
Θα έλεγε πως έχασε ένα εικοσάρικο δραχμές, ένα αγαπημένο κέρμα τότε, κάπου γύρω από την πισίνα.
Στόχος τής πλάκας ο Παύλος, ένα παιδί που έκανε τον μάγκα και τον κολυμβηταρά, όμως ποτέ δεν είχε μπει στην πισίνα για να το αποδείξει.
Ο Παύλος ήταν σίγουρο πως θα έψαχνε και στο φεγγάρι για ένα εικοσάρικο.
Όλοι ήταν μιλημένοι εκτός από εκείνον.
Ψάχναν στα όρια της πισίνας για το περιβόητο εικοσάρικο.
Κάποια στιγμή, κι ενώ ο Παύλος ήταν στην άκρη, έφαγε μια γερή σπρωξιά από τον Σταμάτη και μ’ ένα σπλατς έπεσε στα πράσινα νερά.
Χτυπιόταν να κρατηθεί στην επιφάνεια κι ας έκανε τον κολυμβηταρά.
Δυο παιδιά τον τράβηξαν έξω.
Έφτυνε νερό και τους έβριζε.
Έπρεπε γρήγορα να στεγνώξει πριν εμφανιστεί η μητέρα τού Σταμάτη.
Το στεγνωτήριο του σπιτιού έσωσε την κατάσταση.
Το εικοσάρικο έμεινε ανάμνηση, για όποιον θυμάται τέτοιες “λεπτομέρειες”.

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Ακολουθήστε μας

Το καλώδιο που έμεινε έρημο και η αλλαγή που δε θα ‘ρθει

Το καλώδιο που έμεινε έρημο και η αλλαγή που δε θα ‘ρθει

Ζω στη μεγάλη γκρίζα πόλη, δεν έχει σημασία το όνομά της. Εξάλλου όλες οι πόλεις, όσο μεγάλες και αν είναι, αποπνέουν το ίδιο κλίμα καφκικού εγκλεισμού: στενοί δρόμοι, στενά σπίτια, αδιέξοδα φυσικά και αφηρημένα, άνθρωποι που μιλούν με αινίγματα, ατμόσφαιρα επικίνδυνα...

Εγώ, η Δέσποινα

Εγώ, η Δέσποινα

Καθισμένη πλάι στο καλοριφέρ, η Δέσποινα προσπαθούσε να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια της. Κάθε τόσο, έριχνε μια κλεφτή ματιά να δει μήπως ξύπνησε το αφεντικό. Παραδόξως κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Είχε, επομένως, κάμποση ώρα να απολαύσει την ηρεμία της, έστω κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Εγώ, η Δέσποινα

Εγώ, η Δέσποινα

Καθισμένη πλάι στο καλοριφέρ, η Δέσποινα προσπαθούσε να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια της. Κάθε τόσο, έριχνε μια κλεφτή ματιά να δει μήπως ξύπνησε το αφεντικό. Παραδόξως κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Είχε, επομένως, κάμποση ώρα να απολαύσει την ηρεμία της, έστω κι...

Μας λείπεις

Μας λείπεις

Απομεσήμερο και στον ολάνθιστο κήπο μιας αυλής, χάμω στο νοτισμένο χώμα, το λούκι μάλλον έχει βουλώσει. -Κάθισε, κάθισε, νά, εδώ!, στο ψάθινο σκαμνί, κάτω από το γιασεμί που αναπνέεις το βράδυ στη φύση, κάθισε να σου πω αυτό που φαντάζεσαι και δεν το θέλεις, που όμως...

Και έρχεται η επιβίωση

Και έρχεται η επιβίωση

Κάθε βράδυ, όταν συνήλθε η μητέρα της, σαν σε όνειρο έρχεται η γιαγιά της, και της λέει:  -Άννα, το κορίτσι και τα μάτια σου!  Και την μαλώνει που το καντήλι της είναι σβηστό, το τζάκι σβηστό και ο ουρανός μελανός.  Στιγμές μετά, και τα πύρινα μάτια, η αγωνία:  -είσαι...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου