…γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Στο σημερινό μας άρθρο θα περιηγηθούμε στη πλοκή του βιβλίου «Νύχτες τρόμου» του συγγραφέα Dean Koontz!

Και για όσους δε γνωρίζουν ποιος είναι ο Dean Koontz, ας δούμε τι αναφέρεται στην σελίδα harlenic.gr: “Ο Ντιν Κουντζ συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο γνωστούς και επιτυχημένους συγγραφείς στον κόσμο. Έχει γράψει πάνω από σαράντα μυθιστορήματα, πολλά από τα οποία κατέκτησαν τη Νο 1 θέση στη λίστες των μπεστ σέλερ των New York Times. Τα έργα του εκδίδονται σε 38 γλώσσες και οι συνολικές πωλήσεις τους διεθνώς ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια αντίτυπα. Ζει με τη σύζυγό του Γκέρντα και το σκύλο τους την Τρίξι στη Νότια Καλιφόρνια”.

Η ιστορία στις «Νύχτες τρόμου» ξεκινά με μια πολύ παράξενη κατάσταση για τον τριαντάχρονο Φρανκ Πόλαρντ ,-ή Τζέιμς Ρόμαν, ή Τζορτζ Φάρις, μιας και ούτε ο ίδιος μοιάζει σίγουρος για την πραγματική του ταυτότητα-. Είναι νύχτα κι εκείνος βρίσκεται πεσμένος πάνω σ’ ένα παγωμένο πεζοδρόμιο. Δε ξέρει ούτε που βρίσκεται, ούτε πως πήγε εκεί. Κι ανάμεσα στ’ άλλα, αυτό που γυροφέρνει συνεχώς στο μυαλό του είναι η κάτωθι αινιγματική φράση: «Πυγολαμπίδες στην ανεμοθύελλα»…

Μπορεί να μην θυμάμαι τίποτε για τον εαυτό του, όμως αυτό που καταλαβαίνει με τη καρδιά του να σφυροκοπά, είναι ότι πρέπει να φύγει αμέσως από εκεί. Ο λόγος; Νιώθει πως τον καταδιώκει κάτι εχθρικό. Μια ακατανόητη οντότητα, με δυνάμεις πέρα από κάθε λογική.

Αφήνοντας τον Φρανκ, στο επόμενο κεφάλαιο ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο δυο νέους χαρακτήρες. Το παντρεμένο ζευγάρι των ιδιωτικών ντετέκτιβ, του Μπομπ και της Τζούλι Ντακότα. Τους γνωρίζουμε μάλιστα την στιγμή που παρακολουθούν τα γραφεία της Ντέκονταϊαν Κορπορέισον. Συγκεκριμένα, έχουν ως στόχο έναν κλέφτη της εταιρίας που σκοπεύουν να πιάσουν και να τον παραδώσουν στις αρχές. Ωστόσο τα πράγματα πάνε τελείως στραβά. Ακόμη κι έτσι όμως, στο τέλος τα καταφέρνουν…

Και κάπου εκεί, εισβάλλει στην ιστορία μας και ένας τρομακτικός χαρακτήρας. Πρόκειται για τον μεγαλόσωμο Κάντι, ο οποίος μας συστήνεται ως ένα άτομο με ασυνήθιστες ιδιότητες και απώτερους, σκοτεινούς σκοπούς.

Κι όπως είναι λογικό, η μοίρα των παραπάνω πρωταγωνιστών μας σιγά σιγά περιπλέκεται. Η αρχή γίνεται με τις απαντήσεις που ψάχνει ο Φρανκ για τον εαυτό του. Δεν έχει ιδέα ποιος είναι, αλλά ούτε και ποιος ή τι τον καταδιώκει. Έτσι η πρώτη του κίνηση είναι να νοικιάσει προσωρινά ένα κατάλυμα σε μοτέλ, αλλάζοντας ωστόσο μέρος κάθε νέα μέρα ώστε να μην τον εντοπίσει εκείνος ή εκείνο που τον κυνηγά.

Σύντομα, η τύχη τον φέρνει να αναζητά από το ζεύγος των ντετέκτιβ να τους προσλάβει ώστε να λύσουν το μυστήριο που τον περιβάλει. Ωστόσο η εμφάνισή του αρχικά και η εξωφρενική ιστορία του στη συνέχεια, δεν τους αφήνουν και τις καλύτερες εκτυπώσεις. Γεγονός είναι πως όσα μοιράζεται μαζί τους τον κάνουν να μοιάζει με ένα άτομο που έχασε τα λογικά του. Ωστόσο γρήγορα πείθονται να τον βοηθήσουν, κι αυτό συμβαίνει από την ώρα που διασταυρώνουν ότι ίσως και να υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σε όσα τους εξομολογήθηκε.

Στην ιστορία μας συμπεριλαμβάνονται γρήγορα κι άλλοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, επηρεάζοντας με το δικό τους τρόπο τις εξελίξεις.

Οδεύοντας μάλιστα προς το τέλος, μας απαιτούνται ξεκάθαρα και όλα τα γιατί και τα πως που μας δημιουργήθηκαν στο ενδιάμεσο. Με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί όλα εκείνα τα επιτυχημένα συστατικά που επιβάλλεται να έχει μια κορυφαία ιστορία του είδους του.

Αν αναζητάτε αρνητικά ή θετικά στοιχεία σχετικά με το βιβλίο «Νύχτες τρόμου», θεωρώ πως όλα τους είναι υποκειμενικά. Κάποιος π.χ. μπορεί να λατρεύει τον τρόπο που «παίζει» ο συγγραφέας με το μυαλό και τους τρόμους μας. Εν προκειμένου, θα αναφέρω ως παράδειγμα την περιγραφή εκείνη όπου οι δίδυμες αδερφές τρώνε την γάτα τους ώστε να «ζει» μέσα τους. Αυτό ωστόσο, μπορεί κάποιον άλλον να του δημιουργεί απέχθεια, παρατώντας άρον άρον την ανάγνωση.

Όσοι έχουν διαβάσει και άλλα βιβλία του Dean Koontz, υποστηρίζουν πως το «Νύχτες Τρόμου» είναι από τα καλύτερα έργα του. Από μέρος μου, επειδή έχω διαβάσει μονάχα δύο ή τρία αν θυμάμαι έργα του, θα αρκεστώ να συμφωνήσω μαζί τους.

Αυτό που προσωπικά μου έμεινε με την ολοκλήρωσή του, ήταν πως πρόκειται για μια πλοκή γεμάτη από ανεξήγητα, υπερφυσικά φαινόμενα και αρκετές ενδιαφέρουσες ανατροπές. Με την φαντασία του συγγραφέα πραγματικά να οργιάζει όσο πλησιάζουμε στο φινάλε. (Όσα μάλιστα  διεστραμμένα στοιχεία συνάντησα στις σελίδες του «Νύχτες Τρόμου», μου θύμισαν αρκετά τα έργα του ανατριχιαστικού Jack Ketchum).

Θα περιμένω με χαρά και την δική σας εμπειρία με το συγκεκριμένο βιβλίο.

Τις καλύτερες ευχές μου για όμορφα αναγνωστικά ταξίδια!