Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην.
Μέγας Αλέξανδρος, 356-323 π.Χ.

Στους δασκάλους μου… Εκείνοι ξέρουν.

Κείνοι που ανοίξαν τα φτερά τους ν’ αγκαλιάσουν
όσους πληγώθηκαν τον κόσμο για ν’ αλλάξουν
όσους στηρίξαν τα όνειρά τους ως το τέλος
και τους βαριά τραυματισμένους από βέλος

Είναι πουλιά με τσακισμένα τα φτερούγια
είναι οι στίχοι απ’ τα ρεμπέτικα τραγούδια
ελπίδα μέσα στης ζωής το χάος μπρος μας
είναι μαζί ο φίλος και ο αδελφός μας

που θα μας πιάσει από το χέρι να μας δείξει
όσα κανείς δε θέλει να αποκαλύψει
για τις παγίδες και την πονηριά του ανθρώπου
μέσα από άσματα και μύθους του Αισώπου

που θα μας δώσει ένα παράθυρο στη γνώση
που από την άγνοια παλεύει να μας σώσει
τα όνειρά μας βοηθά να γίνουν πράξεις
που σε βοηθά τα φώτα γύρω σου ν’ ανάψεις

Και κείνοι που άνοιξαν τα χέρια ν’ αγκαλιάσουν
όσα παιδιά τρέμαν το μέλλον πως θα χάσουν
είναι αγγέλοι που κοσμούν μια πόλη γκρίζα
είναι ζωή, ψυχή ακάματος και ρίζα.

–

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη