Δεν φταις εσύ…
Εγώ σε επινόησα,
σε έπλασα,
σε ονειρεύτηκα.

Σβήσε της απόγνωσης το βλέμμα,
δεν φταις εσύ.

Η τιμωρία μου –
Η παγερή σου σιωπή
Αντέχω,
μα όχι και τις τύψεις σου…

Μόνη μου ξενύχτησα…
Και ένα πρωί
την εικόνα σου έκλεψα
και την κουβαλάω μαζί μου
όπου και αν παώ,
χαραγμένη
στους ίριδους των ματιών μου –
σαν σφραγίδα από λάβα.

Σε νιώθω, σχεδόν σε αγγίζω,
Σου δίνω πνοή και σε σβήνω
Ξανά και ξανά…

Δεν φταις εσύ
που ψιθύρισες ένα αστείο
και χαμογέλασες.
Κάτι με ρώτησες,
Μα τι – δεν θυμάμαι…

Εγώ φταίω μόνο.
Γι’ αυτό όπως σε επινόησα,
σε έπλασα,
και σε ονειρεύτηκα,
θα σε αφήσω να πετάξεις,
να διαλυθείς
σαν σταγόνα μπογιά στο νερό…

Θα σβήσω την εικόνα σου
χαραγμένη στα μάτια μου,
θα σβήσω
χαμόγελα δειλά,
ματιές κλεφτές,
αγγίγματα τυχαία,
λόγια ασήμαντα…
μέχρι να αδειάσει το βλέμμα μου.

Να τυφλωθώ!
Και έτσι σαν εσένα να γίνω –
τυφλή…

Νίνα Ιβανόβα

_

γράφει η Νίνα Ιβανόβα