Με τα ίδια ρούχα γυρίζω· χειμώνα – καλοκαίρι. Αυτά έχω μόνο. Αυτά κράτησα. Αφύλαχτα σοκάκια· και δρόμοι· και περαστικοί· έχουν μάθει τη μορφή μου, το σουλούπι μου, το χρώμα που ’χει το σακάκι μου… μόνο την ιστορία μου δεν ξέρουν. Και τον ήχο της φωνής μου… κι εγώ ο ίδιος· μου φαίνεται πως ξέχασα πως ακούγομαι… δεν έχω μιλήσει σε κανέναν· τα τελευταία… χμ, τα τελευταία δύο χρόνια… και στο τέλος της ουράς για το συσσίτιο, γνέφω ευχαριστώ στους υπαλλήλους. Κάποτε μιλούσα. Όχι πολύ αλλά μιλούσα, συζητούσα. Μ’ άρεσε να συζητώ με έξυπνους ανθρώπους, και με ανθρώπους που δεν δίσταζαν να φθαρούν και να ταλαιπωρήσουν το μέσα τους. Μ’ άρεσε να βρίσκω ανθρώπους ανθρώπινους, χωμάτινους· που δεν τη ντρέπονταν τη χάση της ζωής. Που φέρονταν με ευγνωμοσύνη στη μέρα, είτε αυτή έφτανε στο τέλος της είτε είχε μόλις ανατέλλει.
Τώρα πια δεν μιλώ. Δε μιλώ φωναχτά ούτε σε μένα τον ίδιο… Κοιτάζω μόνο τον κόσμο, τον καιρό που περνάει και σκέφτομαι. Συνέχεια σκέφτομαι. Μόνο σκέψεις κάνω. Κι οι λέξεις μπαίνουν στη σειρά μονάχες τους μέσα στο κεφάλι μου. Χωρίς να νοιάζεται κανείς για την ορθογραφία ή το συντακτικό. Καμιά φορά λέω: “να ’χα ένα μολύβι κι ένα μικρό τετράδιο. Όπως τότε στο σχολειό”. Να ’γραφα για όλα τούτα που τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Για όλα αυτά που ζώντας εδώ κι εκεί κι όλα αυτά που έχοντας ζήσει, με τρέφουν και με κρατάνε διαθέσιμο στο παρόν. Και το ντύνω με μπλε χρώμα, κλασικό, παραδοσιακό τετράδιο. Με το μολύβι δεμένο με σπάγκο και περασμένο στην ράχη του για να το κρατά, μην παραπέσει πουθενά. Και μετά συλλογίζομαι: “αν είχα ένα τέτοιο τετράδιο, θα είχα κατά κάποιο τρόπο κάτι πολύτιμο. Θα γινόταν κάτι πολύτιμο. Επικίνδυνο, δεν θα μπορούσα να το κρατήσω… Γιατί εδώ έξω· δεν υπάρχει χώρος για πολύτιμα. Δεν υπάρχει ασφάλεια. Κι έπειτα, όταν ερχόταν η μέρα που δε θα ’φτανε για μένα ολόκληρη, ποιος θα το φύλαγε; Ποιος θα το έπαιρνε μαζί του ως ενθύμιο της ύπαρξής μου έστω; Να το κάνει τι;” Καλύτερα που σκέφτομαι μονάχα. Μόνο που κάποιες στιγμές, κάποια βράδια από κείνα που κυλάνε με ηρεμία και χωρίς συμβάντα, θα ’θελα να το ’χα πλάι μου. Παρηγοριά. Ή πιο σωστά φίλος…

_

γράφει η Βασιλική Νικηφοράκη