Δε σ’ αγαπάω πια,
για τις μαχαιριές δίχως έλεος
και κατ΄ εξακολούθηση
στο παιδί μέσα μου.
Για τον εγωισμό που άντεξε κάθε πολιορκία κι επίθεση
για την πύλη που δεν άνοιξε ποτέ στο Δούρειο Ίππο
για την καχυποψία που έγινε,
ομπρέλα,
στην καταιγίδα του απλού κι αθώου.
Κι ύστερα περιμένει πάλι μόνη
στο παράθυρο να βρέξει…
Δε σ αγαπάω πια
για την αντιστροφή νοημάτων
και την βολική αντιμετάθεση λέξεων
που σχημάτισαν στο μυαλό εικόνες
και στο στόμα προτάσεις
μ ‘ έννοιες και νοήματα,
ξένα,
σ εκείνα που προσπάθησα.
Δε σ αγαπώ πια
κι ας …αγαπώ για πάντα μέσα μου
εκείνη την ιδανική μορφή
που εσφαλμένα έπλασα
μ’ εκείνο τον παράταιρο
κι ανάρμοστο μου, τρόπο.
Ίσως να ‘ναι τούτη η Κατάρα
που ‘ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.
(εγώ φταίω)
_
γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος
Δημήτρη το ποίημα σας αυτό είναι υπέροχο!!
Πολύ όμορφα εκφρασμένο!
Άλλα ήξερα, άλλα ήθελα, άλλα έδωσα…
Τελικά τι κράτησα;
Τον καθρέφτη μου έσπασα.
Όπως μας λέει ο Οδ. Ελύτης:
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
Υπέροχο!!!!!
Η γραφη σας περιγραφει τοσο εντονα συναισθηματα με εξαιρετικο τροπο!!!!!!
Πόσο εκφραστικό!!!!!λογια που ακουγονται απλά αλλά αν δεις το βαθος τους,πονάνε!!!
Μπράβο, πολύ καλό! Είναι εντυπωσιακό το ότι σε όλα τα είδη συγγραφής που καταπιάνεσαι δεν υποχωρείς αλλά βελτιώνεσαι συστηματικά, ανυποχώρητα και γρήγορα!
“…Δε σ αγαπώ πια
κι ας …αγαπώ για πάντα μέσα μου
εκείνη την ιδανική μορφή
που εσφαλμένα έπλασα
μ’ εκείνο τον παράταιρο
κι ανάρμοστο μου, τρόπο.
Ίσως να ‘ναι τούτη η Κατάρα
που ‘ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.
(εγώ φταίω)”
Θα εκπλαγώ αν βρεθούν άνθρωποι στους οποίους δεν ‘χτύπησαν’ μία χορδή βαθιά μέσα τους οι στοίχοι σου αυτοί. Δεν ξέρω αν όλοι κατάφεραν να μην τον/την αγαπάνε πιά, αλλά σίγουρα αγαπάνε την εσφαλμένη ιδανική μορφή του/της μέσα τους, αλλιώς θα έπρεπε να απαρνηθούν και να ακυρώσουν την όποια (μικρή ή μεγάλη) ιστορία τους με το πρόσωπο αυτό.
Ενιωσα να θέλω να αγκάλιασω και να προστατέψω το παιδί μέσα μου! Το παιδί που θυμώνει, πονάει, πικραίνεται, ονειρεύεται και νιώθει ενοχές. Γράφεις: ” δε σ’ αγαπάω πια κι ας…αγαπώ για πάντα μέσα μου…” και εγώ ακούω: ” δε σ’ αγαπάω πια “κι ας σ’ αγαπώ” για πάντα μέσα μου! Και κουβαλώντας όλη την μοναχικότητα και το βάρος της ευθύνης στους παιδικούς μου ώμους διαπίστωνω απλά ότι … “Εγώ φταιω”… Εξαιρετικό Δημήτρη!
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε…….. (O.E)