Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια,

Τα Έπη και οι Ιστορίες–

Τα παραμύθια

Σε κάποιους καθηγητές

Προκαλούν

Ανοιξιάτικες αλλεργίες.

∞

Μια μέρα– ένα μεσημέρι–

Ένας μονάχα μαθητής αποφασίζει

Να σηκώσει το χέρι

Και παίρνοντας απόφαση–

Ρωτάει κάτι.

∞

Παράλληλα, έξω στο προαύλιο

Τα υπόλοιπα παιδιά

Κοιτούν στα κλεφτά

Καινοφανείς Τρωικούς Πολέμους.

∞

Μία μαθήτρια 

Της Ίδιας Τάξης

Ανοίγει κάτω από το βιβλίο∙

Κάτω από το θρανίο–

Το κινητό της.

∞

Εκεί- στην οθόνη

Ανακαλύπτει

Έναν πόλεμο που δεν έχει γίνει ακόμη.

Ο μαθητής που βρίσκεται στο Φάσμα,

Δίπλα της κάθεται∙ δεν την κοιτάει

Στα μάτια.

∞

Εκείνος– ο τελευταίος-

«Ο πιο καλός ο μαθητής…»

κοιτάει προς τα κάτω– στα χέρια της.

Βλέπει το ίδιο πράγμα.

∞

Ο καθηγητής– ή πρέπει να πούμε

Η καθηγήτρια–

Δίνει τον λόγο

Στον άταχτο μαθητή:

« […] Κυρία εγώ νομίζω ότι

Ο Πόλεμος δεν έγινε

Για την Ωραία Ελένη […]».

∞

Και τότε κάτι παράξενο–

Κάτι σουρεαλιστικό συμβαίνει:

Όλη η Τάξη (μαζί με τον Φασματικό μαθητή)

Από κοινού κοιτούν την καθηγήτρια

Αναμένοντας την

Απόκριση.

∞

Το ραβασάκι αυτό το έγραψε μία διαφορετική μαθήτρια.

Φιλικά και «εξαιρετικά» αφιερωμένο,

Στο παιδί που σήκωσε 

Μόνο του το βάρος

Και σε μια ευγενική δασκάλα,

Που γέννησε γιό- που

Δεν κοιτάει πάντα στα μάτια

Των Άλλων.

_

γράφει η Αλεξάνδρα Ελευθερίου