Μια πολυαυλακωμένη φωτογραφία στα χέρια. Σύνοψη οικογένειας. Η γυναίκα του, αυτός και τα τρία τους παιδιά. Τη σφίγγει όπως οι παπάδες το ευαγγέλιο. Γυροφέρνει στ’ αυτοκίνητα έξω από το πολυκατάστημα. Δεν απλώνει το χέρι. Ντρέπεται. Μια ζωή ντρέπεται.

Η φωνή του, η απάνεμη φωνή των ήσυχων ανθρώπων. Που τους πατάς, σε κοιτούν με παράπονο και βγάζουν, φορές, κάτι χαμηλόφωνα ψιθυρίσματα.

«Έχω γυναίκα ανήμπορη και τρία παιδιά», παίδευε τις λέξεις, κι απλωνόταν με τη γλύκα που έχουν οι μάρτυρες που εξοικειώθηκαν με τα μαρτύριά τους.

«Έχω γυναίκα άρρωστη και τρία παιδιά,» κι απλά έδενε στο στήθος τη φωτογραφία τους.

Αν άπλωνες το χέρι, άπλωνε κι αυτός το δικό του.

«Να είστε πάντα καλά… όλοι σας… ο Θεός να σας έχει όλους καλά…»

Ένα βαθύψυχο ευχαριστώ κατρακυλούσε μέσα σου κι έσπαζε τα σώψυχά σου. Απέθετε στα πόδια σου τη δουλικότητά του μεγεθύνοντας τις ευχές του.

Κοίταξα ψηλά να δω αν βλέπει ο θεός που πίστευε.

Η αυταπάτη ενός ίσκιου τον πλησίασε. Ένα βαρύ πανωφόρι ριχτό σε σφιχτούς ώμους και μια υπεροψία στα μάτια.

«Έχω γυναίκα ανήμπορη και τρία παιδιά», το παρακαλετό κάθισε στο πέτο της σκιάς.

Ο ίσκιος, τίναξε το χέρι κυριαρχικά, εξανδραπόδισε την κρεμασμένη σακούλα με τα ψιλά κι άρχισε να τα μετρά μπροστά στην τρομάρα του άλλου.

«Δώδεκα ευρώ και τέσσερα λεπτά…» ακούστηκε, «… ή τη ζωή σου».

Τα βούλιαξε στην τσέπη του κι έφυγε απρόσκοπτα. Ο άλλος, άπλωσε όλη την ικεσία στα μάτια του.

«Έχω γυναίκα ανήμπορη…» ύψωσε τη φωνή για πρώτη φορά, «και τρία παιδιά», βούλιαξε ψιθυριστά, μ’ ένα παράπονο απογυμνωμένο.

«Σας παρακαλώ… » ξεψύχησε…

Πλαγιάρι 13/2/15