με κοιτάς με ένα βλέμμα λυπημένο 

με ρωτάς γιατί το δικό μου φαίνεται τόσο χαμένο…

δεν έχω απαντήση σε αυτό, τέτοια εποχή σκόπευα να χαθώ·

πονάω, μα ξέρω να το κρύβω

δεν θέλω με τέτοια λόγια εσένα να θλίβω

διψάω για ανακούφιση

μα ο,τι κάνω είναι λίγο·

φοβάμαι τον θάνατο μα δεν περνά ημέρα που να μην τον σκέφτομαι·

είναι μαρτυρική η κάθε μέρα που βιώνω 

είμαι μέσα στο καζάνι και σιγανά λιώνω 

είμαι ένα τέρας που ξέρω να με καταβροχθίζω 

ουρλιάζω από τον πόνο…

κάθε βράδυ το μαχαίρι μπαίνει πιο βαθιά στην πληγή

σου λέω μην μ αφήνεις μόνο

μα τέτοιες ώρες κανείς δεν είναι εκεί·

με τρομάζει το μυαλό μου 

τον φοβάμαι σαν τον χειρότερο εχθρό μου 

δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη 

γιατι αυτό μου χει απομείνει και κάθε λίγο από τον χάρτη με σβήνει…

ακούς τα ουρλιαχτά μου ή τα φαντάστηκα κι αυτά

ακούς τον πόνο στην καρδιά ή είναι για αυτή πολύ αργά;

_

γράφει ο Τζο