Η Αλεξάνδρα, σκεπτική, έσκυψε το κεφάλι της, παραμερίζοντας ελαφρά τις γρίλιες με τα αηδόνια, με τις ελάχιστες χρυσές ανταύγειες του χειμωνιάτικου, δύοντος ήλιου, να πέφτουν μέσα στο δωμάτιο και κοίταζε αφηρημένα έξω από το παράθυρο με τις λευκές δαντελένιες...

Στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας επί της οδού Κ. ζει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Είναι Φεβρουάριος, μέρες μικρές, νύχτες μεγάλες, «κρυώνω..., κρυώνω αφόρητα...», και από την ανοιγμένη τηλεόραση ακούγεται η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ. Στο τζάκι...

«Γιατρέ μου, αρχικά τα συμπτώματα είναι, ότι με λούζει ένα σκοτεινό, λευκό, κενό βλέμμα, που με αυτό καρφώνω τους θεατές στην πλατεία και στα θεωρεία του θεάτρου.  Πιστεύω πως τραγουδάω, όμως φωνή δεν βγαίνει από μέσα μου· η φωνή μου ποτέ δεν θα επιστρέψει,...