Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου,

εσύ εξορκιστή του έρωτά μου,

στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο,

εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών…

Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη!

–

Όταν με συμπαρασύρεις στο ρυθμό σου,

εγώ σ’ ακολουθώ απόλυτα, κυρίαρχα και λαβωμένη απ’ τις λόγχες σου,

γιατί θαρρώ -τάχα- πως αυτή η στιγμή ανήκει μόνο σε μας,

ξέχωρα απ’ τις άλλες που ξοδεύεις εντεύθεν κι εκείθεν,

σαν τ’ αεράκι που την αύρα μας στιλβώνει,

σαν χαμαιλέοντας σ’ αγκαλιές πρόστυχων υπνοβατών…

–

Μη μιλάς με λέξεις του «σ’ αγαπώ»,

γιατί εφήμερα τις χρωματίζεις και

το σημασιολογικό φορτίο μοναδικών αναμνήσεών τους αναχαιτίζεις!

Ανθίστασαι στο μεγαλείο που είναι ικανή η ψυχή σου να νιώσει,

απομειώνεις τ’ αποστάγματα τα ηδύποτα, τα ληϊσμένα

στο ερμάριο που φυλάγεις στ’ αρχαιότερο σπήλαιο, αυτό των αισθημάτων.

Σε παραπλανούν αυτές οι ψευδαισθήσεις της νεαράς ηλικίας…

–

_

γράφει η Βαλεντίνα Νταφλούκα