Ησυχία δεν έχει. Πάει, έρχεται. Ενώ φαίνεται νηφάλια, μέσα της έχει μια μόνιμη ανησυχία. Τα συναισθήματά της έτοιμα να εκραγούν. Ακατέργαστα τα περισσότερα, νιώθουν την ανάγκη, να εκδηλωθούν. Θυμώνει αθόρυβα, δεν κρατάει μίσος για κανέναν. Πικραίνεται από τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, όμως δε δείχνει τίποτα. Και που κρύβεται, τι καταλαβαίνει; Καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες, να διαφυλάξει ότι της έχει απομείνει από τον ψυχισμό της, βάζοντας το γέλιο στη ζωή της. Όχι, δε χαμογελά προσποιητά. Το γέλιο της είναι αληθινό. Όσο περισσότερο γελά με την καρδιά της, τόσο καταλαβαίνει σε τι βαθμό νοσεί.

Δυστυχισμένη από μόνη της, βασανίζει το μυαλό, προκειμένου να αναλύσει τα γεγονότα, να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Για να αισθανθεί καλύτερα, προσφέρει αγάπη και φροντίδα στον περίγυρό της, με αποτέλεσμα η ίδια να μένει άδεια, δίχως να νοιάζεται να τροφοδοτήσει εκ νέου την ψυχή της με τα αντίστοιχα συναισθήματα.

Συμπονετική, λυπάται το συνάνθρωπο και όλη τη δυστυχία και τη θλίψη τη συσσωρεύει μέσα της. Οι άνθρωποι την έχουν απογοητεύσει. Έχει φτάσει στο σημείο να ζητιανεύει λίγο αναισθησία, μαζί και αμνησία. Ίσως τότε ξαναβρεί την ισορροπία της.

Για να ξεφύγει από τους προβληματισμούς και τη συναισθηματική φόρτιση που της προκαλούν βρίσκει διέξοδο στη γραφή. Γράφει χωρίς να σταματά.
Με οδηγό τη φαντασία, ανακαλύπτει καινούρια μέρη όπου υπάρχει μόνο ήλιος, ζεστασιά, θάλασσα, καλοκαίρι. Ελαφρά ντυμένη, περπατά ξυπόλητη στην άμμο και το απολαμβάνει. Συμμετέχει ενεργά στην ιστορία της, πραγματοποιώντας τα δικά της «θέλω» και νιώθει ευφορία. Πετά από πάνω της το άγχος, την ανασφάλεια, το φόβο, την αγωνία. Ήδη ζυγίζει λιγότερο. Πόσο μα πόσο τη βάραιναν.

Θα ανοίξει διάπλατα τα μάτια και το μυαλό της και θα αφομοιώσει τις ομορφότερες εικόνες. Θα σβήσει όλες τις παλιές και θα αποθηκεύσει τις νέες. Με αυτές θα πορευτεί μέχρι να καταφέρει να ομορφύνει τον εσωτερικό της κόσμο. Στο διάβα της, η μυρωδιά απ’ το γιασεμί την έχει συνεπάρει. Τι υπέροχο άρωμα! Είχε ξεχάσει την αίσθηση που λέγεται όσφρηση. Περνούσαν όλα καθημερινά μπροστά της, δίχως να τα παρατηρεί. Οι σκέψεις της εγκλωβισμένες, δε βρήκαν ποτέ διέξοδο. Ιδέες πολλές που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Θα τις αφήσει να δραπετεύσουν και θα τις βοηθήσει να βρουν το δρόμο τους. Αυτές με τη σειρά τους θα την οδηγήσουν σε άλλα μονοπάτια.

Θα επιλέξει για συντροφιά, τα χρώματα της αρεσκείας της και όχι αυτά που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Το μαύρο θα το θάψει βαθιά μες τη γη, με την ελπίδα να μην ξαναβγεί ποτέ. Θα ενισχύσει με πράσινο τη φύση και θα αποζημιωθεί με την ομορφιά της και το οξυγόνο που θα ρουφήξει για να ξαναζωντανέψει το «μέσα» της. Με το μπλε της θάλασσας, θα βυθιστεί στα νερά της και θα ταξιδέψει μαζί της. Με το μπλε του ουρανού, θα σκαρφαλώσει όσο πιο ψηλά γίνεται, ανακαλύπτοντας νέους ορίζοντες και κλέβοντας λίγη λάμψη απ’ αυτή των αστεριών.Με το κόκκινο θα θυμηθεί πως είναι θηλυκό, και θα γίνει και πάλι κοριτσάκι. 

Δε γνωρίζει εάν θέλει τελικά να μείνει μόνη ή να βάλει μπελάδες στο κεφάλι της. Παρόλα αυτά, θα πλάσει το αρσενικό γιατί έχει ανάγκη απ’ την κολακεία του, τον καλό του λόγο, το θαυμασμό του, τον ερωτισμό του. 

Οι σκέψεις την τρελαίνουν. Κάπου εδώ, θα βάλει μια άνω τελεία, και θ’ αφήσει τα πράγματα να βρουν την κανονική ροή τους, χωρίς τις δικές της παρεμβάσεις.

_

γράφει η Βάσω Καρλή