Ζωγραφιά

Ζωγραφιά

sky_infinity

Ζωγράφισε το άπειρο σε μια κόλλα χαρτί. Πολλά τα άπειρα στη ζωή του. Ευτυχίες, καλοσύνες, θαύματα. Άπειρη η αγάπη που ένιωσε. Αστείρευτη. Ήταν ευγνώμων. Για όσα καλά τού έτυχαν. Για όσα κόπιασε και πέτυχε. Για τα πάντα που κέρδισε. Τώρα πια, ήξερε πως η ζωή τού είχε χαμογελάσει. Κι όχι πικρά. Όχι συγκαταβατικά. Μα γενναιόδωρα. Όπως αξίζει στους μεγαλόψυχους.

Κοίταξε για πολλοστή φορά την πολύχρωμη ζωγραφιά της εγγόνας του. Το κίτρινο σπιτάκι με την κεραμιδένια σκεπή και την ξύλινη πόρτα. Την ψηλή κερασιά με τους ζουμερούς καρπούς και τον ίσιο κορμό. Τα παράξενα λουλούδια, φυτρωμένα διάσπαρτα στο καταπράσινο χορτάρι. Τον ανέφελο γαλανό ουρανό. Τις καμπύλες γραμμές για πουλιά, που πετούν περήφανα μες στην ελευθερία τους. Τον χαρούμενο ήλιο, που φωτίζει ολόκληρη την πλάση. Και τα μεγάλα κόκκινα γράμματά της: «ΠΑΠΠΟΥΛΗ, Σ’ ΑΓΑΠΩ! ΕΥΑ».

«Κάπως έτσι θα ’ναι ο παράδεισος, μάτια μου», μονολόγησε. Κι ένα ζεστό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. «Εκεί θα με περιμένει η κυρά μου...»

Ανακάτεψε τις σταγόνες που ’χε στάξει σε δυο δάχτυλα νερό. Ο γιατρός ήταν βέβαιος για τη διάγνωση. Κακοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Είχε μόλις έξι μήνες ζωής. Κατάπιε το φαρμάκι δίχως να το σκεφτεί.

Ζωγράφισε το άπειρο σε μια κόλλα χαρτί. Και περίμενε...

 

_

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ένα πολύ όμορφο κείμενο..τρυφερό και μελαγχολικό μαζί.. Και τι όμορφο να φτάνει κανείς να έχει γευτεί άπειρη ομορφιά και ευτυχία… Καλό βράδυ…

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Και πόσο συγκινητικά τα λόγια σου, Μάχη! Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία.

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Μια ζωγραφιά με πολύ συναίσθημα, αγάπη, ζεστασιά. Πάρα πολύ όμορφο!

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σας λόγια!

      Απάντηση
  3. Κατερίνα Κουρμούλη

    Η «Ζωγραφιά» αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση με απρόσμενο τέλος που φαντάζει τραγικό. Ένα τέλος, όμως, γενναίο και αξιοπρεπές. «Όπως αξίζει στους μεγαλόψυχους»….

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Γενναιότητα και Αξιοπρέπεια! Πάντα… Παντού… Χωρίς εκπτώσεις._ Σ’ ευχαριστώ, Κατερίνα μου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος