Απο το μεσημέρι μιλώ μα δεν μ’ ακούει,
Μήπως είναι θυμωμένη;
Γιατί να είναι θυμωμένη;
Ήθελα μόνο να μάθω αν ζει.
Αν ξημέρωσε η πάνω ακρογιαλιά,
Αν κοιμήθηκε με τον ήχο της θάλασσας,
Αν έφτασε το γράμμα
που με τόση στοργή το παρέδωσα στον αγγελιοφόρο Ήλιο.
Μήπως είναι λυπημένη;
Χάθηκε το γράμμα μου στις θάλασσες πού μας χώρισαν,
Πόσες λύπες ξέβρασαν τα κύματα,
Και πόσοι έρωτες παλεύουν μαζί τους για ένα φιλί.
Η προσμονή καθυστερεί τη λήθη,
Κι ακόμα προλαβαίνω να σε δω πριν πνιγώ στην ανηλεή φύση μου.
Ώ! ζωή μου χαμένη πίσω απο πέλαγα,
Πόσα “Σ’ αγαπώ” πνίγηκαν στις σιωπές και πόσα “θα έρθω” ναυάγησαν.
_
γράφει o Αλέξανδρος Παπαδόπουλος
0 Σχόλια