Φουσκωμένο παγώνι,
καθρεφτίζεται σε λίμνες.
Δήλωση βάρους χωρίς άλλον,
διεκδίκηση χώρου χωρίς τόπο.
Το άγγιγμα – το λέω δικό μου.
Ό,τι ξεγλιστρά, το βαφτίζω ανάμνηση.
Φορέας επιβίωσης,
σχήμα η ουσία,
αγάπη η ανάγκη.
Μια τραμπάλα.
Φως που φοβάται τη διαφάνεια.
_
γράφει η Ειρήνη Κτενίδου








0 Σχόλια